نسرين يكى از گونه‌هاى نرگس است كه داراى گلهاى زرد مىباشد و در جنگلها و نقاط مرطوب به حالت وحشى مىرويد و در مازندران نيز فراوان است و از گلهاى آن در عطرسازى استفاده مىكنند . نسرين مىتواند زمستان را زير برف به سر برد ؛ به نرگس زرد ، گل عنبرى و گل مشكى نيز معروف است . « 3 » نسرين را بعضى در عربى ورد عينى و به فارسى گل مشكين ، گل عنبرين ، در اصفهان مشكينچه و به هندى ترن دسيوتى نامند و آن گلى معروف به رنگ سفيد و مايل به زردى شبيه به گل سرخ و از آن كوچكتر است و برى و بستانى مىباشد و بيشتر در زمينهاى گرم ، دشتها ، كوهها و زمينهاى سخت مىرويد . شيخ الرئيس نسرين را در خواص همچون ياسمين و ضعيف‌تر از آن دانسته است . مزاج آن گرم و خشك در درجه دوم است . گل آن نافع سردى عصب ، خوشبو كننده نفس ، شادىآور و لذت‌بخش مىباشد و اسحاق بن عمران نوشته كه آن نافع بلغم و سرد مزاجها است . خوراك خشك نيم مثقال آن در روزهاى متوالى حفظ جوانى مىكند . ضماد آن با سركه محلل ورم مىباشد و بوييدن آن مقوى مغز و قلب و محلل باد در سر و سينه و مخرج آن با عطسه است . چكاندن آن با روغن زيتون در گوش كرم آن را بكشد و نافع صدا در گوش و محلل باد آن است . مضمضه آن با آب پخته آن نافع درد دندان ، ورم حلق و لوزتين است . خوراك يك تا چهار درم برگ گل نسرين مسهل قوى است و خشك آن مدر حيض و قاتل جنين و مخرج آن است . ضماد نسرين مسقط دانه بواسير و مانع زياد شدن داء الفيل و با حنا مقوى مو است . مقدار خوراكش از يك تا سه درم است . بوييدنش مضر سر گرم مزاجان و مصلحش كافور و بدلش نرگس و ياسمين است . روغن نسرين مقوى مغز و رافع ذات الجنب و