نارمشك مقوى قلب ، جگر ، معده و روده و نافع بيماريهاى ماليخوليا ، اسهال ، خونريزى دهان ، وسواس ، بخارات و ديوانگى است و ضمادش زخمها را خشك و عرق را بند مىآورد . مضر طحال است و مصلحش عسل و مقدار خوراك آن 3 گرم است . « 2 » اسماعيل بن جابر گويد : مردى به امام صادق عليه السلام از كثرت عطش و خشكى آب دهان خود شكايت نمود ، امام فرمود : سقمونيا ، هل ، سنبل الطيب ، شقاقل ( هويج دشتى ) ، حب البلسان ، نارمشك ، سليخه مقشره ، علك رومى ، عاقرقرحا و دارچين ، از هر يكى دو مثقال مىكوبند و پس از صاف كردن با يكديگر خمير مىگردد غير از سقمونيا كه آن جداگانه كوبيده و صاف نگشته به آنها مخلوط مىشود ، بعد 85 مثقال فانيد سجستان خوب و با آتش نرم در پاتيله مىگذارند و اين داروها را با آن مخلوط مىنمايند سپس همه اينها با عسل بىكف خمير شده بعد در شيشه و با يك ظرف سفالى جمع مىشود كه در صورت احتياج دو مثقال ناشتا با هر نوشيدنى كه خواستى مىخورى و موقع خواب نيز مثل آن . « 1 » همچنين نارمشك در روايتى ديگر در موضوع بلسان نقل شده است . در قانون به اسم سوريا مذكور است و به خراسانى كرم صوف گويند . تأويل آن به فارسى مشك انار است و به فارسى روئين پيچيده نيز گويند و به هندى ناككيسر خوانند كه آن شكوفه ، قشور و اقماع شبيه به بسباسه است ، بلكه كمتر در سرخى مائل به زردى و خوشبو و با اندك زمختى شبيه ناردين در قوت و آن را ناغيب گويند . « 2 » نارمشك اسم فارسى شكوفه نباتى است سرخ مايل به زردى و از نخود بزرگتر و در شكل شبيه به نار كوچكى كه گلش نريخته باشد و آن در خراسان زياد وجود دارد و درخت او به قدر درخت انار در اول گرم و خشك و مانع صعود بخارات به دماغ و مقوى دل و جگر و معده و امعاء و ملطف اخلاط و مانع تحليل ارواح و جهت ماليخوليا و اسهال