خواص درمانى :
سرشاخه گلدار اين گياه بطور ملايم اثر نيرودهنده ، مقوى ، مقوى معده ، مدر ، ضد خنازير ، تببر ، ضد كرم و ضدعفونى كننده دارد . مصرف آن در مواردى نظير تبهاى
مخاطى و حصبه بعد از مرحله تحريكات ، بيماريهاى نقرسى كه با ضعف قواى هاضمه همراه باشد ، گريپ و بطور كلى بيماريهاى عفونى كه در آن داروهاى مقوى با اثر قوى نتوان به كار برد ، اثرات مفيد و قاطع ظاهر مىكند .
فرآوردههاى اين گياه چون داراى تانن به مقدار كافى مىباشد ، در رفع برونشيتهاى مزمن ، نزلههاى مخاطى ، اسهالهاى ساده و بهعلت دارا بودن اسانس و مواد مؤثر ديگر ، در ضعف عمل دستگاه هضم و كبد مفيد است و مىتوان از آن در كمخونى دختران جوان و تأخير وقوع قاعدگى ناشى از ضعف عمومى بدن استفاده بهعمل آورد .
در استعمال خارج ، چون اثر ضدعفونى كننده دارد آن را بر روى زخمها و اولسرها اثر مىدهند و محلول آن را در موارد جريان دايم ترشحات از بينى بالا مىكشند يا به حالت تازه و له شده و همچنين بهصورت گرد از آن استفاده بهعمل مىآيد .
صور دارويى :
دمكرده 30 تا 60 گرم گياه در يك ليتر آب جوش به مقدار 3 فنجان در روز ، الكلاتور حاصل از اعضاى گياه در زمان گل دادن به مقدار 30 تا 50 گرم قبل از هر غذا .
محل رويش :
در نواحى مختلف البرز ، كرج ، نواحى شمالى ايران ، گرگان ، جنوب رباط قرهبيل ، بين بجنورد و آزادشهر در 1200 مترى ، سياه بيشه ، پل زنگوله ، كندوان ، گيلان ، ايسپيلى ييلاق ، رودبار ، آذربايجان و بسطام يزد مىرويد . « 1 »
هامش
( 1 ) - گياهان دارويى ، دكتر على زرگرى ، ج 2 ، ص 654 .