تركيبات شيميايى :
در اعضاى اين گياه موادى نظير تانن ، موسيلاژ ، ساپونينها يك ماده تلخ ، انورتين ، امولسين و يك گلوكزيد غير سمى به نام ورينالين يا ورينالوزيد يافت مىشود .
خواص درمانى :
اعضاى مختلف اين گياه به علت دارا بودن تانن اثر قابض دارد و چون بهطور خفيف مقوّى ، ضدّ تشنج و تب بر است از اين جهت سابقا از آن در درمان بيماريهاى مختلف استفاده به عمل آمده است . از عصاره آبى اين گياه اثرات مفيدى در معالجه برخى اشكال خفيف دردهاى عصبى مربوط به عصب ترى ژومو به دست مىآيد .
صور دارويى :
دمكرده 3 تا 4 گرم گياه بر حسب هر فنجان و 3 مرتبه در روز ، جوشانده 40 تا 50 گرم گياه در يك ليتر آب يا شير در ( استعمال خارج ) .
محل رويش :
اين گياه در منطقه وسيعى از نواحى شمال ، مخصوصا در اماكن مرطوب سواحل درياى خزر و حاشيه جنگلها مىرويد . در نواحى مختلف البرز اطراف تهران ، كرج ، قزوين ، گيلان : بين رشت و لوشان ، آستارا ، لاهيجان ، گرگان : بندرگز ، فارس : شيراز ، پرسپوليس ، كرمان : جيرفت ، خراسان : بين شيروان و بجنورد و بين مشهد و سلطانآباد سبزوار ، كاشان : قمصر ، آذربايجان : اروميه ، كردستان : شمال سنندج در ارتفاعات 2000 مترى . « 1 »
هامش
( 1 ) - گياهان دارويى ، ج 2 ، ص 548 - 550 - 551 .