دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — صفحة 563

شيخ مىفرمايد : دارفلفل ، فلفل دراز : چيزى است باريك و كوچك و شبيه انگشتان و هم شكل گل بيدمشك پراكنده است . لكن از آن ريزتر است ، سخت و چسبناك است و مزه‌اش در تندى به مزه فلفل نزديك است . دارالفلفل اولين ميوه فلفل است و از اين رو از فلفل مرطوبتر است . گرم و خشك است ، گدازنده است و بيماريهاى سرد را از بين مىبرد . با آب كبد بريان بز تيرگى چشم را بر طرف مىكند ، هاضم است و طعام را حركت دهد و معده را قوى گرداند . در شهوت برانگيختن برابر زنجبيل است . « 2 » خوراك دارالفلفل با شير مقوى باه مىباشد . « 3 » خواص درمانى : ريشه گياه داراى طعم تند و اثر مقوى معده ، ملين و اشتهاآور است . ميوه نارس آن طعم ملايم دارد و در نارسائيهاى هضمى با منشأ صفرا كه با تلخى دهان ، سردرد و تهوع همراه است ، ميوه رسيده آن مقوى معده ، تب بر ، زياد كننده ترشحات ادرار و رافع بيخوابى است . از ريشه گياه در درمان فلج و نقرس استفاده مىشود . براى آن اثر بادشكن ، مقوى كبد ، قاعده‌آور ، مدر ، مقوى عمومى بدن ذكر گرديده است . جوشانده ميوه نارس و خشك شده آن ، گاه اثر قاطع در رفع برونشيتهاى حاد و مزمن همراه با سرفه دارد . دارفلفل در ايران مىرويد . « 1 » سرخ كرده ساييده و مخلوط با عسل در مرض رماتيسم استعمال مىشود . مقدار 2 حصه از دارالفلفل ، 3 حصه فلفل سياه و يك حصه نمك سنگى به خوراك 6 گرم در مرض قولنج مصرف مىشود . حل كننده ورمهاى سرد مىباشد سده‌هاى جگر و طحال را باز مىكند و قوت هضم را زياد مىكند . اضافه بر اين مقوى باه و مدر حيض است . فلفل دراز ( دارفلفل ) ، فلفلمويه ( بيخ آن ) هر دو در مرض استرخاء ، فلج ، درد مفصل و