است و مؤثرتر از ساير دارواشهاست .
گياه دارواش داراى دو نوع گل نر و ماده است . گل ماده آن ميوه سفيد رنگ و نسبتا شفافى توليد مىكند كه پرندگان ، بخصوص سار به آن علاقه دارند .
دانه اين گياه را پرندگان به وسيله منقار خود در مىآورند و پراكنده مىسازند و به اين ترتيب گياه دارواش بعد از مدتى انتشار مىيابد .
انگل سبزى است ، درازى 30 الى 90 سانتىمتر كه بر روى شاخههاى بسيارى از گياهان برگ ريز بويژه سيب ، ليموترش و بندرت بر روى بلوط يا گياهان هميشه سبز و مخروطيان بسر مىبرد .
ريشه دارواش به داخل چوب درخت ميزبان نفوذ كرده و از آن مواد غذايى كانى و آب مىمكد .
از قسمت شاخههاى پر برگ جوان يا خشك شده گياه دارواش به عنوان دارو استفاده مىكنند .
زيستگاه گياه دارواش به طور معمول در جنوب و غرب انگلستان و بندرت در شمال آن يافت مىشود . در طول سال و معمولًا در فصل پاييز جمعآورى شده و در حرارت حداكثر 45 درجه سانتيگراد خشكانده مىشود .
غالبا در جنگلها و كوهستانهاى ايران ، بخصوص مازندران ، بندرگز و كهرسنگ بر روى درختان مشاهده مىشود .
دارواش گياهى است نيمه طفيلى كه بر روى درختان ميوه به سر مىبرد و در غالب جنگلها و كوهستانهاى ايران بويژه دامنههاى البرز و جنلگهاى شمال بر روى درختان مذكور مشاهده و به سهولت نيز تشخيص داده مىشود ، اين گياه با ساقه منشعب و هميشه سبز است ، شاخههاى متعدد آن ، مجموعا به صورت بوتههايى ، با ظاهر مدور به ارتفاع 30 تا 40 سانتىمتر بر روى درختان مختلف ، در مىآيد . برگهاى آن بيضوى ، متقابل ، گوشتدار و به رنگ سبز مايل به زرد حنايى است . بر اثر فشرده شدن نيز مايعى به
رنگ سبز حنايى از برگهاى گوشتدار آن خارج مىگردد . گلهاى آن بر دو نوع نر و ماده و
دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — صفحة 566
مساهمون: مصطفى النوراني الاردبيلي
ص٥٦٦