كه به عنوان نيرو بخش مصرف مىشود در طب قديم آن را مفرح ملطف ، مسكر ، حافظ حرارت غريزى ، مقوى معده و باه دانسته‌اند ، ضماد آن را براى سردرد ، فلج ، لقوه و استرخاء تجويز مىكرده‌اند . « 1 » جوز بوا ميوه يك درخت است به قدر مازو و به شكل بيضوى است و بوى آن تيز و خوش مىباشد و پوست بيرون آن را بسباسه يا جاوترى مىگويند رنگ آن سرخ و تيره بود و ذائقه آن مايل به تلخى . مزاج آن گرم دو درجه و خشك دو درجه ، مقدار خوراك از نصف گرم تا 1 گرم محل رويش آن سيلان ، ملايا ، زنگبار ، هندوستان . خواص آن : مفرح و مقوى ، بادشكن و قدرى قابض حافظ حرارت بدن هست ، هاضم مىباشد ، براى اورام