نوع اول كه برگ آن بزرگ و زرد و تيره رنگ و كم برگ تا پنج عدد و در وسط آن برگهاى ريز و ساقه و شاخه‌هاى آن باريك و سبز مايل به كبودى است آن را جعفرى نامند . « 1 » جعفرى به لغت مازندرانى نوعى كرفس است . « 2 » در كتب فارسى به نام ديناررويه ، در كتب طب سنتى با نام‌هاى « حزاء » ، به فرانسوى

مواد و اخلاط لزج را قطع مىكند ، نفخ را كاهش مىدهد ، گرفتگى مجارى عروق را باز مىكند براى بواسير بادى و خونى و سنگ كليه مفيد است . ريشه جعفرى اشتهاآور است . دم كرده آن مدر و بادشكن خوبى است ، عطر بسيار مطبوع دارد ، براى رفع بوى بد و تنفس مفيد است . « 3 » جعفرى

سرشار از ويتامين ث و مواد نيروبخش است . جعفرى محرك اشتها ، مدر ، معرق ، نافع تب ، دافع مواد سمى و نافع بيماريهاى كبدى ، يرقان ، اگزوما ، روماتيسم ، نقرس ، سنگ كليه ، استسقاء ، اختلالات گردش خون ، سوء هاضمه ، ناراحتىهاى تنفسى ، امراض پوستى و ترشحات زنانه و دردهاى قاعدگى مىباشد . خوراك آب تازه جعفرى روزانه تا يك فنجان و گرد برگ خشك شده آن روزانه چهار گرم توصيه شده است . « 4 » جعفرى از ابتلاى بدن به بيمارى سرطان جلوگيرى مىكند و براى ضد عفونى خون و مجارى روده مفيد است . « 1 » جعفرى