تخطي إلى المحتوى الرئيسي

دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — صفحة 84

مساهمون:

ص٨٤

تركيبات و اثر آن :

نوع اشكى ( مرغوب ) اين گياه حاوى فروليك اسيد و اسانس فرار است ، مهمترين خاصيت درمانى آن اثر اسپاسموليتيك ضد آسم و قاعده‌آور است . انغوزه طعمى گس و بويى شبيه سير دارد كه علت آن وجود اسانسهاى سولفوره است كه در اثر اكسيداسيون تبديل به سزكوئىترين مىشود كه بويى همانند بوى اسطوخودوس دارد .

مقدار مصرف :

به علت داشتن بوى نامطبوع معمولا از حب‌هاى 200 ميلىگرم گرد اين گياه به مقدار نيم تا دو گرم در روز مصرف مىشود . همچنين از عصاره الكلى آن به مقدار 4 - 1 گرم و همچنين محلول 5 - 2 گرم آن همراه با سنبل الطيب به شكل تنقيه استفاده مىشود . « 1 » صمغ رزينى است كه به آن انگدان و نگدان و در كتب طب سنتى انجدان گويند . جهت بيمارى هيسترى مفيد است و به عنوان مقوى معده و براى كشتن كرم معده مصرف مىشود و بادشكن است . از نظر طبيعت خيلى گرم و نسبتا خشك است . محلول آن در آب ضد سم مىباشد . اگر مقدارى در حدود يك نخود يا كمى از آن را لاى نان پخته بلع كنند و چند روز اين كار را تكرار كنند جهت استسقاى سرد از هر نوع كه باشد نافع است . شير آنغوزه : آنغوزه يك واحد و آب صاف 30 واحد . اين دو را كاملًا مخلوط كرده در هاون چينى داروسازى بسايند تا مثل شير شود و براى دفع تشنج و هيسترى 100 - 50 گرم بخورند . « 2 »

هامش
( 1 ) - گياهان دارويى ، پروفسور هانس فلوك ، ص 176 . توجه : كتاب مذكور اشتباها آنغوزه را كه صمغ گياه انجدان مىباشد به نام اين گياه نوشته است . اسم صحيح گياه انجدان مىباشد .
( 2 ) - مير حيدر ، حسين ، معارف گياهى ، دفتر نشر فرهنگ اسلامى ، چاپ اول ، تاريخ 1372 ، ج 6 ، ص 358 .
دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — صفحة 84 | مصطفى النوراني الاردبيلي