شوم ، فرمود : بواسير شعيب بن اسحاق از بواسير تو نيست زيرا بواسير آن نر است ، به وى بگو گياه بلاذر را سه قسمت كرده ، چاله‌اى مىكند و آجرى را سوراخ نموده بعد بلاذر را روى آتش گذاشته و آجر را روى بلاذر بگذارند مريض روى آجر بنشيند و سوراخ آجر نزديك زخم مقعد باشد ، وقتى كه بخارش بلند شد و حرارت به آن رسيد پس مريض آماده باشد آنچه را كه پيدا مىكند گاهى پنج يا هفت دكمه در محل باشد اگر ذوب شد و بيرون آمد آنها را قطع مىكند و مىاندازد و اگر بيرون نيامد ثلث سوم را در آتش بگذارد كه ديگر آن را از بيخ مىكند ، بعد مرهم شمع را و روغن زنبق و لبنى عسل و سروكتان همه را كه در بواسير قبلى گفته ، براى بواسير مذكور نيز بگيرد و بمالد . جريرى گويد : برگشتم براى شعيب توصيف كردم ، عمل كرد و خوب شد . « 2 » در بحار الانوار در مورد سروكتان نوشته است كه شايد بذر كتان باشد .