نسوج اطراف آن به صورت ضماد در موارد بيماريهاى پوست و سوختگى استفاده مىشود . « 3 » بلادر حب الفهم و حب القلب روغن و عسل آن براى فلجها ، لقوه ، رعشه ، خدر ، نسيان ، زخمهاى گوشتدار ، براى قطع ميخچه . « 4 »
محل رويش :
درختچهاى است كه در نواحى مختلف شمال غربى هند مىرويد .
نسخهاى از دكتر تيلنگوس :
عصاره بلادر 30 گرم ، آب سير 30 گرم ، عصاره برگ تازه درخت تمر هند ، روغن نارگيل و شكر هر كدام 2 اونس مخلوط كرده براى چند دقيقه بجوشانيد . براى مرض سيفليس ، خارش و ضرب ديدگى استخوان مفيد است . مخلوط عصاره آن با آب گچ براى نوشتن بر لباس و علامت گذاشتن بر كاغذ در هند استعمال مىشود كه از محلول اورپايى كه براى اين منظور وارد مىشود قويتر است و به همين جهت آن را
MARKING NUT
با ميوه علامت گذارى مىنامند . در بعضى مناطق ميوه كوچك آن را حرارت داده و چند قطره روغن از آن به دست مىآورند و در يك كيلو شير مخلوط نموده كه آن دارويى مفيد براى سرفه و استرخاء مىباشد . همچنين براى غدد خنازير در گردن از بلاذر استفاده مىنمايند . ضمنا با شيطرج ، وتد ، فرفيون ، عشر ، سولفات آهن و شيره شكر مخلوط و استعمال مىنمايند . عصاره پوست درخت آن نيز مصرف دارويى دارد . بايد مراقب بود كه دست به روغن زرد بلاذر آلوده نگردد ، چونكه ايجاد تاول مىنمايد و براى چشم نيز مضر است . ميوه آن تقريبا 32 % روغن دارد و نيز 4 / 2 درصد از آن خاكستر به دست مىآيد ( در اثر سوزاندن ) . « 1 »
هامش
( 3 ) - معارف گياهى ، ج 1 ، ص 437439 .
( 4 ) - طب النبى و الائمة ، ص 171
( 1 ) - فارماكوگرافيا ، ج 2 ، ص 389 .