ميوه آن مورد استعمال داروئى دارد و در زبان سانسكريت آن را بهلاتا كاوارش كاره مىگويند . هندوها آن را تند مزه ، گرم ، هاضم ، مفيد اعصاب و براى سوء هضم ، بواسير ، امراض جلدى و ضعف اعصاب مفيد مىدانستهاند . بلادر را به طور جوشانده مصرف مىكنند . استعمال داخلى آن با روغن يا كره است .
در عربى آن را بلاذر يا حب القلب مىگويند ، زيرا به شكل قلب مىباشد . ابن بيطار مىگويد : البلاذر فى الهندية هو القرديا بالرومية و معناة الشبيه بالقلب ، يعنى بلاذر كلمه هندى است و آن را در روم ، القرديا مىگويند و معنى آن مشابه قلب است . اطباى مسلمين نيز آن را با روغن يا كره در استعمال داخلى تجويز نمودهاند .
برگ و بويش شبيه به برگ و بوى فيجى است . از نظر تأثير درمانى ، روغنش از دانهاش و دانهاش از چوبش قويتر است .
روغن : شيره آن را بعد از طلوع ستاره دو خواهران مىگيرند . با نيشترى تنه آن را سوراخ مىكنند و هر شيرهاى كه از آن تراوش مىكند به وسيله پنبه بر مىدارند و هر ساله بيشتر از چند رطلى جمع نمىشود .
عربى : حب الفهم ، ثمر الفهم ، حب القلب . هندى : بهاراوان ، بهادتوه . رومى : اتقرويا .
سنسكرت : بهلاتك ، ارشكر ، بهلات و اسماى زياد ديگر .
انگليسى :
maruing nut , malloca bean
لاتينى :
semicarpus anacardium
در هند و در كوههاى هيماليا پيدا مىشود . بلندى آن تا ده متر است يا كم و زياد مىشود و برگ آن از 9 اينچ تا 18 اينچ مىباشد كه سر برگ گرد و رنگ پوست آن شكل دود سفيد مثل سياهى مىماند « 1 » .
semeearpus anacardum linn
انگليسى :
marking nut tree
فرانسوى :
semecarpe
هامش
( 1 ) - لاثانى لغات الادويه ، ص 490 .