بخصوص نواحى معتدل پرورش مىيابد .
قسمت مورد استفاده درخت مو ، برگ ، شيره گياهى و ميوه آن است .
انگور رسيده ، داراى موادى با مقادير نسبى متفاوت ، بر حسب نژاد گياه پرورش يافته است و بطور متوسط موادى به مقادير زير در آن يافت مىشود :
79 درصد آب ، 14 درصد قندهاى مختلف مانند : ساكارز ، گلوكز و دكتروز ، 8 / 0 تا 8 / 1 درصد ، اسيدهاى آلى مانند اسيد وينيك ، اسيد ماليك ، اسيد سيتريك ، اسيد ساليسيليك و اسيد سوكسينيك ، تانن ، انورتين ، اينوزيت ، پنتوزان ، لسپتين ، كوثر سيترين ، لوسين ، تيروزين و صمغ .
دانه انگور :
دانه انگور داراى روغنى قابل استخراج به رنگ زرد مايل به سبز است .
اين روغن فاقد بو ولى داراى طعمى مطبوع مىباشد .
روغن دانه انگور شامل ترى گليسريدها ، اسيدهاى اولئيك ، پالميتيك ، لينولئيك ، استئاريك ، آراشيك ، و همچنين فيتوسترين است .
تانن انگور بهتر از ساير انواع تاننها براى مسلولين تشخيص داده شده و مصرف آن به صورت گرد توصيه شده است .
شيره انگور :
شيره انگور يا آب انگور ، اثر ملين دارد . مصرف آن در كسانى كه بر اثر يك بيمارى ممتد ضعيف گرديدهاند يا كسانى كه پس از يك عمل جراحى ، احتياج به تقويت داشته باشند ، بدون آن كه در دستگاه هضم آنها خستگى بوجود آيد ، نتايج بسيار خوبى دارد . آب انگور غذاى بسيار خوبى براى مبتلايان به اوره خون و اسيدوز است .
شيره گياهى ( گريه مو ) كه در بهار از شاخههاى مسنّ درخت خارج مىگردد ، اگر به صورت كمپرس بر روى زخم و جراحات اثر داده شود ، باعث بهبود و التيام زخمها مىگردد .
از معايب آب انگور فقط اين است كه مصرف مداوم آن ، ايجاد سنگ كليه و رسوبات فسفاته مىكند و هر قدر نيز آب انگور آلودگى حاصل كرده باشد ، تشكيل رسوبات در كليه ، سريعتر صورت مىگيرد .