دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — صفحة 284

است . در صنعت ، پس از سوزاندن شاخه‌هاى انگور و تفاله سركه آن ، ذغالى به دست مىآورند كه فوق‌العاده سياه بوده و در نقاشى و آبرنگ به كار مىرود . « 1 » شيره انگور يا آب آن ملين و مقوى بدن است ، سركه كه از تخمير انگور به دست مىآيد در تسكين خارش و جلوگيرى از خونريزيها و بعنوان صفرابر مستعمل بوده است . « 2 » پوسته انگور سرد ، خشك و دير هضم است . مغزش گرم و تر و دانه‌اش سرد و خشك است . انگور تازه چيده شده بادآور است ، انگور و مويز همراه دانه داروى دردهاى روده و خود مويز براى قلوه و بدن مفيد است . « 3 » انگور ميوه‌اى مشهور با رنگ سياه و زرد ، مزه شيرين و ترش ، مزاجى اگر رسيده باشد گرم و تر و در درجه يكم و اگر نرسيده باشد سرد و خشك در درجه يك است . محل حصول : ايران پاكستان ، افغانستان و هند است . انگور رسيده ملين است و خوردن زياد آن اسهال مىآورد و انگور نرسيده قابض و در مرض اسهال مفيد است . داروئى در طب يونانى به نام ، ماء اللحم انگورى است كه در آن از انگور استفاده مىشود . انگور ، معدنى از گلوكز است و زياده‌روى در خوردن آن قند خون را بالا مىبرد ، ولى خوشبختانه انگور داراى املاح قليايى زياد بوده ، هر كيلوى آن برابر با يك ليتر آب و اندى است كه شش گرم در ليتر جوش شيرين دارد و خوردن چند حبه انگور مشروط به اين كه همراه آن غذاهاى نيروبخش و پركالرى خورده نشود ، مانعى ندارد . « 4 » انگور بر وزن رنجور ، اسم فارسى است . به عربى : عنب ، به تركى : اوزوم و به هندى : داكهه گويند . انگور خوشه دارد . در خامى سبز و زمخت ، نيمرس آن ترش و رسيده آن شيرين و رنگ آن سفيد ، سرخ يا سياه است و نوع سياه آن را به عربى احداق البقر گويند كه بعد از رسيدن و خشك شدن آن را مويز نامند و نيمرس خشك آن را كه ترش مزه