دكتر جزايرى مىگويد : انجير كبد را تقويت نموده و ورم طحال را فرو مىنشاند و خوردن آن با گردو مقاومت بدن را در برابر سموم بالا برده و بوى بد دهان را از بين مىبرد و سوخته ميوه آن با روغن ، خضابى است كه موهاى سفيد را مشكى مىنمايد .
جوشانده پوست انجير براى اسهال خونى و جوشانده شاخههاى جوان آن در استسقاء اثر خوبى دارد . نان شيرينى كه با انجير هم اكنون در شمال آفريقا تهيه مىشود ، سابقه بسيار قديمى دارد . هومر شاعر يونان از تانتال نامى ياد مىكند كه زخم داشته و براى شفاى زخمش انجير به كار برده است .
افلاطون به قدرى انجير را دوست مىداشت كه بعضى انجير را دوست فيلسوفان مىناميدند و سقراط انجير را رساننده مواد نافع و دافع مواد مضر مىدانسته و جالينوس رژيم مخصوصى از انجير براى پهلوانان منظور مىداشته است . به پهلوانان روم و يونان قديم انجير داده مىشد . « پلين » گياهشناس رومى از 29 نوع انجير نام مىبرد .
انجير نافع ورزشكارها ، افراد ضعيف و پير و كودكان است . خيساندن انجير خشك ( 5 الى 10 عدد ) در آب تميز يا روغن زيتون و به جاى صبحانه مصرف نمودن به مدت دو ماه بنابر عقايدى بهترين درمان يبوست و خشكى مزاج است . از شيره انجير مىتوان بعنوان قند طبيعى جهت كودكان استفاده نمود ، زيرا انجير را داراى تمام خواص قندهاى طبيعى مىدانستند .
در انجير مقدار زيادى فسفر وجود دارد لذا انجير در پرورش هوش و حافظه نقش مؤثرى دارد و از طرفى ديگر انجير چون از پتاسيم ، غنى است براى سلامتى كودكان ضعيف و كم خون توصيه مىشود . به جهت داشتن مقدارى آهن و كلسيم مقوى بدن است .
حكيم محمد صالح هروى در قرابادين صالحى ( تحفة الصالحين ) خوردن شربت انجير را توصيه نموده و متذكر مىشود كه براى كليه و مثانه مفيد بوده ، منى را زياد نموده و درد پشت را نافع است .
در مخزن الادويه آمده است : انجير ملطّف ، محلّل و جالى قوى است و صرع را نافع
دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — صفحة 275
مساهمون: مصطفى النوراني الاردبيلي
ص٢٧٥