كرد ) يونانى گرفته شده كه معنى آن هضم كننده است . انجير ماده نيتروژن دارد و در عمل با پپيسين بر محلول الكلاين فرق دارد . نيز با ماده پاپائين كه در آب حل نمىشود ، فرق مىكند و در الكل و ليداستات رسوب نمىكند و در وجود اسيد هيدروكلريد اثر آن كم نمىگردد . « 1 » انجير داراى پتاسيم ، آهن ، كلسيم و ويتامينهاى
خواص :
حكيم بقراط در نوشتههاى متعدد انجير را ذكر كرده است و آن را مليّن و داراى اجزاء مقوى دانسته و ميوهاى غذا دهنده ناميده است كه در امراض بلغمى مفيد مىباشد . اهل يونان آن را صاف كننده سينه و معده مىدانستند . انجير زود هضم و به طور دارو خارج كننده بلغم ، شكننده سنگ كليه و مثانه ، باز كننده سدّههاى جگر و طحال و علاج درد مفاصل و بواسير است . « 2 » انجير را ملطّف ، محلّل و جالى قوا نوشتهاند و در درمان صرع و فلجها آن را مصرف نموده و نافع دانستهاند . صاحب مخزن الادويه انجير را مسكّن حرارت و تشنگى ، عرقآور ، ملين مزاج ، مسهل خفيف ، خنك كننده دل ، مسكن اعصاب و موجب فربهى