اگر از لفظ آن منظور اشترغاز است ، اشق صمغ آن نيست و مىتواند كه محروث را دو حقيقت باشد و يك حقيقت آن ما وراى اشترغاز بود . قسطا گويد : اشق عصاره خشخاش است و بعضى از اطباء گويند : اشق عصاره برگ خشخاش است . « 1 » اشق صمغ گياهى است كه آن را طرثوث مىنامند و برخى به علت چسبندگى لزاق الذهب مىنامند . كاغذ و دفتر با رنگ طلايى آن رنگ آميزى مىشود . « 2 » ابن بيطار گفته : كسانى كه آن را صمغ طرثوث نوشته‌اند ، اشتباه كرده‌اند و آن صمغ درختى كوچك و راست است كه در نواحى معتدل مىرويد . ديسقوريدوس گفته است كه اشق صمغ درختى شبيه به درخت گنه گنه است كه از تنه درخت به صورت قطراتى منجمد به دست مىآيد . بهترين نوع آن سفيد ، نرم ، صاف و خالص است كه زود حلّ مىشود . صمغ اشق زرد است و با زدن تيغ به درخت به دست مىآيد . « 3 » « ديسقوريدوس » آمونياك را عصاره

نوعى درخت انجدان ) كه در تبت مىرويد ، شناخته است . « 4 » اين صمغ وقتى كه خشك شود ، دانه دانه بزرگ و حل شده آن در آب مثل شير سفيد مىشود . رنگ آن قهوه‌اى خفيف و اگر مدتى بماند سياه مىشود . بوى آن مثل بوى جندبيدستر است . ذائقه اشق تلخ و گزنده ، مثل صمغ درخت كندر است . « 5 » « اچى سن » نوشته است : زمانى كه ميوه درخت اشق پخته مىشود ، يك نوع حيوان به آن حمله كرده و تمام شيره درخت را از بين مىبرد و باعث خشك شدن آن مىشود . « 6 »

استعمال زياد آن مضر معده و باعث پيدايش خون در ادرار است و مصلحش سركه ، انيسون ، روغن گل و عسل است . « 7 » استعمال زياد آن مضر معده و كليه است . « 8 »