اسفنج از بين برنده ورمهاى بلغمى و خشك كننده زخمها است . چنانچه اسفنج تازه را با زفت آلوده كرده بسوزانند نافع خون‌ريزى از بريدگيهاى بد است . اگر اسفنج تازه و خشك را با قفراليهود يا موم يا زفت تر آلوده كرده و يك سر آن را آتش بزنند و سر ديگر را بر موضع زخم كه خون آن بند نمىآيد بگذارند و حرارت و خاكستر آن بر زخم ريخته شود ، سريعا زخم بهبود مىيابد و خاصيت عمل داغ كردن را دارد . « 1 » سوخته اسفنج نافع انواع خون‌ريزى است . زخمها را پر مىكند و ورم را از بين مىبرد . اسفنج همراه با روغن زيتون موش را مىكشد . چنانچه تار ابريشم را به اسفنج ببندند و داخل گلو كنند ، زالو را بيرون مىآورد . « 2 » خاكستر آن با روغن زيتون ، خون‌ريزى را قطع مىكند و چون تازه‌اش را با سركه تر كرده بر زخمها بگذارند ، سريعا بهبود مىيابد . « 3 »

اشق صمغى است كه به صورت ماليدنى ، خوردنى و بخور استفاده مىشود . نيز در صنعت موارد استفاده زيادى دارد . اشق داراى يك روغن فرّار ، صمغ ، رزين و اسيد است كه از گرم كردن آن سولفوريد هيدروژن به دست مىآيد . وشا ، گياه اشق است : « 5 » اشق را اشترك ، وشق ، اندران و بلشر مىنامند . « 6 » اشق صمغى زرد رنگ به طعم گس و تلخ و مهوع است . « 7 » گويند صمغ گياه اشترغاز است . رنگ گلش ما بين سرخى و زردى است . « 8 » ماسرجويه گويد : اشق صمغ درختى است كه آن را محروث گويند . ابو ريحان گويد :