فصل هفتم دستور مؤكد پزشكان قديم دربارهء درمان بيماريها
تنها راه نجات از گزند تنفرسا و جانگداز داروها و جلوگيرى از خطرات نامبارك و شوم آنها ، اطاعت تام و تمام از دستور مؤكدى است كه از ديرباز پيشوايان پزشكى به پزشكان دادهاند و در تمام طول تاريخ پزشكى مهم تلقى شده و در قرن بيستم بر اهميت آن بسى افزون گشته است ، به دين بيان كه :
Primum non nocere
يعنى درمان بيمار نبايد با آزار همراه باشد . ولى از آنجا كه ، به قول استادان پزشكى اروپا هيچ عامل درمانى وجود ندارد كه بىزيان باشد ، ازاينرو اين دستور ، در طول قرن بيستم تغيير يافته و به گونهء ديگر بيان شده است
مارتينه « 1 » در كتاب درمانشناسى بالينى « 2 » چاپ 1976 صفحهء 11 مىنويسد :
« در انتخاب دقيق عوامل درمانى بايد حد اكثر استفاده و حد اقل زيان براى بيمار وجود داشته باشد . » و پرفسور درى « 3 » در مجلهء پراتيسين « 4 » مورخ 21 / 1 / 1976 مىنويسد :
" Le traitement prescrit doit etre celui qui fait courir le minimum de risque pour le maximum d'efficacite " .
متأسفانه در همين قرن بيستم و بويژه از دومين جنگ جهانى به اين طرف ، به نسبتى كه زمان مىگذرد ، درست بر خلاف دستور ياد شده عمل و بر زيانها و خطرات داروها و درمانها ، رفتهرفته ، افزوده شده است ! در حال حاضر به جرأت مىتوان گفت كه دانش پزشكى ، از لحاظ درمان بيماريها ، وضعى كاملا بحرانى به خود گرفته است و به
هامش
( 1 ) .Martinet( 2 ) .Therapeutique Clinique( 3 ) .Prof . J . Dry( 4 ) .Revue du Praticien