كشيد تا اين دو نمونه را تجزيه كردند و متوجه شدند كه با فرمول داده شده مطابقت ندارد . ولى در تمام اين مدت داروى مزبور به فروش مىرسيد و عجب آنكه استالينون تا آنروز كسى را نكشت ولى بعد از آنكه فويه طبق نظر وزارت بهدارى دستور داروى خود را تغيير داد و آن را با نظريهء كارشناسان منطبق كرد ، داروى مزبور قاتل از آب درآمد .
آزمايشگاه ملى فرانسه نمىتواند حتى 25 درصد از حد اقل آزمايشهاى لازم را براى بازرسى يك داروى جديد به عمل بياورد . اين آزمايشگاه نه از نظر مكان براى اين كارها مناسب است و نه از لحاظ بودجه و دارا بودن كاركنان متخصص ، مثلا در مورد داروى « استالينون » اولا تمام تركيبات دارو را مورد آزمايش قرار ندادند و فقط يكى از تركيبات آن را به نام ( دىيدودى اتيلاتن ) بيازمودند . ثانيا اين يك ماده هم بطور رسمى از طرف آزمايشگاه مورد آزمايش قرار نگرفت بلكه مدير آزمايشگاه بطور خصوصى آن را آزمود ، بدينترتيب كه مقدارى از اين ماده را به چند موش خورانيد و چون ديد كه بيش از 10 درصد موشها نمردند ، نتيجه گرفت كه داروى مزبور خطرناك نيست . در صورتى كه پرل استالينون كه از طرف فويه به كميتهء فنى تسليم شد ، بنا بر اظهار خود او كه كاشف دارو بود ، به نسبت يك در بيست داراى ملح ارگانيك قلع بود .
در مورد داروى استالينون ، آزمايش رسمى دارو بعد از صدور پروانهء آن ، به عمل آمد ، آن هم يك آزمايش سرسرى كه نتيجهاش را ضمن گزارش اطلاع دادند و در اين گزارش علاوه بر اشتباهاتى چند ، يك اشتباه عجيب راجع به ميزان تركيبات دارو ديده مىشود . اين گزارش را سه تن امضاء كردند كه يكى از آنان يك پرفسور نمايندهء كميته فنى و دو تن ديگر رئيس دانشكدهء داروسازى و مدير آزمايشگاه ملى بازرسى دارو بودند . بنابراين روش رسيدگى دارو ، بدانگونه كه در كشور فرانسه معمول و متداول است ، جلوى داروهاى مرگآور را نمىگيرد و راه را براى ورود هزارها داروى زيانبخش به بازار باز مىگذارد . »
اين بود مطالبى كه دربارهء ( استالينون ) از مجلهء علم و زندگى چاپ پاريس نقل شد و خوانندگان از مطالعهء آن به خوبى دريافتند كه صدور پروانهء دارو در كشور فرانسه ( البته در حدود سى سال پيش ) چگونه بر خلاف موازين علمى و قانونى انجام مىگرفته و ميان سازندهء دارو و مقامات صلاحيتدار وزارت بهدارى فرانسه براى صدور پروانه چه فعل و انفعالاتى به عمل مىآمده است . خوشبينترين اشخاص از مطالعهء مقالهء مزبور پى مىبرد كه جريان امر نمىتواند ساده باشد و بطور قطع سازنده دارو با كسانى كه دست اندر كار صدور پروانه بودهاند ، سر و سرى داشته است و بعبارت صريحتر بايد گفته شود كه صادركنندگان پروانه آبستن سازندگان دارو و بطور كلى تراستهاى دارويى بودهاند .
دارو مسئله پزشكى قرن ( فارسى ) — صفحة 134
مساهمون: سيد جلال مصطفوى كاشانى
ص١٣٤