اين خانم نيز پس از بهبودى كامل چندى بعد براى هدايت بيمار ديگرى بنزدم آمد .
بسيار از حال خود راضى بود .
* * * در تاريخ 18 / 9 / 26 آقاى آقا سيد على ك . ن ( همدانى ) 55 ساله مكتبدار به مطب مراجعه نمود .
بيمار از بيماريهاى پدر و مادر خود آگاهى نداشت . داراى دو برادر و خواهر سالمند بود .
طبق اظهار چون ساكن روستا بوده در نتيجه به بيماريهائى نظير حصبه دچار نشده است 32 سال است كه ازدواج كرده و فعلا داراى هشت فرزند مىباشد كه همگى سالم هستند فقط گاهى به تب و نوبه دچار مىشوند .
در 14 سال پيش روزى براى اندازهگيرى بدرون قنات آب رفته و چون به منزل بازگشت نموده شبهنگام پس از صرف شام ناگهان به غش حملهوار دچار گرديده است اين حالت دو ساعت بدرازا كشيده و پس از آن هرچند روز يك بار نيز بروز مىكرده است .
بروز اين حمله چنين است كه نخست بوئى مانند بوى گاز احساس مىكند و بعد يك دفعه به زمين مىافتد . در اين حال اگر در اطرافش آب ، آتش يا منابع خطر ديگرى باشد متوجه نمىشود تا خود را از آن دور سازد . طبق اظهار گاهى پس از حمله بىاراده ادرار ترشح مىكند .
در معاينه بيمار طحال كمى بزرگ و معده بزرگ و متسع بود . برنج را نمىتوانست هضم كند . با خوردن برنج ، گوجهفرنگى و مخصوصا گوشت خروس حمله بروز مىكرد . با خوردن " سردىها " هم حمله صرعى ظاهر مىگشت . بيمار به يبوست نيز مبتلا بود .
بيمارى او را از نوعى نوبه عصبى و " سردى معده " و عدم سازش غذا تشخيص دادم . حب ضد نوبه مركب از برگ سداب ، فلفل ، انغوزه ، مرمكى داده شد كه روزى سه تا چهار عدد بعد از ناهار و سه تا چهار عدد بعد از شام ميل كند . ضمنا اسطوخودوس ، بابونه ، بادرنجوبه و ريشه ايرسا هم تجويز گرديد . با پيروى از اين دستورات حمله قطع شد و ديگر مراجعه ننمود .
بيمار در يادآورى از بيمارى خود اظهار داشت امسال حمله شدت پيدا كرده بود . هر دو سه روز يك بار بسراغم مىآمد . گاهى با خوردن برنج دو تا سه بار دچار حمله مىشدم .
حال كه چهارده روز از مداوايم طبق دستورات شما مىگذرد با وجود آنكه در تهران ميهمان هستم و خوراك شب و روزم تقريبا برنج مىباشد ديگر حمله بروز ننموده است .
آقاى ك . مىگويد علاوه بر گوارش خوب غذا ، لينت مزاج هم پيدا شده و بعلاوه حالت نعوظ كه در گذشته كم بود زياد گرديده است . بيمار سه هفته بعد مراجعه و اظهار داشت يك
راز درمان ( رساله اى در پزشكى سنتى و گياه درمانى ) ( فارسى ) — صفحة 223
مساهمون: عبد الله احمديه
ص٢٢٣