كتاب گيلان ( فارسى ) — صفحة 545

مساهمون: ابراهيم اصلاح عربانى

ص٥٤٥

برمىخيزد و بيدار مىشود . * مىزند آب ، كنار چاه آب به صورتش مىريزد در اجاق سرد ، هيمهء خشك * مىدمد ، دود بلند نشود آتش شعله‌ور گردد ، زود * چاى دم مىكند مىآورد از طاقچه ، پلوى سرد خود را * مىخورد صبحانه‌اش را با عجله برمىچيند سفره را ، شكر خدا را بجاى مىآورد * مىگويد « بسم اللّه » ، آنگاه مىآيد از ايوان پايين * مىنَهَد بيل شخم‌زنى را روى دوش خويش برمىدارد داس را ، مىرود ، * ببرّد و آماده كند ، باغ را كشت كند ، دوباره . . . * خدا همهء مردم گيل را حفظ كند مرد گيل خسته نباشد * مرد گيل خسته نباشد

سياتال . . .

مو يته تر بوله بُومْ * جنگل مين دارون ور * سبزا بُوم ، يواش‌يواش قايما دم مىريشا * قد ب كشم قورصا بوم * شاخه بزام ولگ بُودم * آزاتى ، بوبوم يته پيلوته دار * خُووِه خوش بوم دونسم ، * مِ نِ ما باگنه باد نوتونه بشكنه مىشاخانه ، وَرْفْ * يته روز بىدِم ، مىور مىريشه جير * يه دنه سيابوله خوسره بارده بىروُن * سبزا بو ، قد ب كشه ، ماره موسون يواشى * فجكسَه فى وى ته ، مىجُونه گينه * بُوتم : هى ! كيسى تو ؟ چى سى ؟ * چى ويسين فى وى تى مىجونه گينه * چى خانى ، مىجى ، بگو بوته مىنوم ، سياتاله * مونام هى جنگل شِم مومى پاسر نوتونم تنهايى بيسم * تى موسون ب دا تا ، تكيه بدم * مىدسه تى گل و گردن دگَنم جونه تى شاخه * تى ولگ توره ، تى هركسه دوس دانى ، * مَ نوميدا نكون بدا مونام تى موسون * سبزا بوم ، قد ب كشم ، جوُر ب شوم جور ، تاتى توكالى * فى وى جم تى شاخانه تى ولگونه * دوتوئه گرمى افتُو مىجُونه اندى نالش بزا ، مينّت بُوده * مىديل بسُوته ، تاخاسم گب بزنم * سياتال مىمچه خوتاله امره بدوته * دِ بازين هى فى وى ته ، فجكسه مَ * عينَ داروينجه موسون ، دجكسه مَ سياتال * كولوفتابو ، كولوفتابو دِمَ اون نوده رها * دوسه‌ساله مينى بىدِم ، اى وُى ، سياتال * ماره قد بو ، او روزُون بُوبو ، ايمرو اژدها * هرچى زور داشت خو تاله دكشه * تا تونس