مناسبت عنوان برخى از نواحى لنجان گفتهايم كه در اين ناحيت آثار كهن و قديم بر جاى نيست . به حكم آنكه ساختمانها را از ديرباز با خشت خام برمىآورند و مصالح استوار و پايدار به كار نمىبردند ، ازاينرو در گذر روزگار ساختمانهاى پايدار ساخته نشده و نظر به گرانى سوخت ساختمان آجرى هم كم بوده است . از اينكه بگذريم از آثار ديگر قدمت چيزى در اين نواحى نمىيابيم . مردم لهجه و زبان خاصى ندارند . صبغهاى از روش زندگانى كهن نيز به چشم نمىخورد و اين نواحى هرچه از قدمت و گذشتهء كهن خود داشته باشد همه در نام آن خلاصه مىشود ازاينرو مىپردازيم به نام آن .
واژهشناسى :
در تقطيع اين واژه به اجزاى « وى + ين + ى » برخورد مىكنيم ، اما جزء اول « وى » همان ممال « ا » است از واژهء كهن اوستايى « او »
( Ow )
به معناى آب و اما جزء دوم « ن » حرف هموند است براى پرهيز از تتابع حروف مصوت و جزء آخر « يا » علامت اضافه و نسبت است و بنابراين وينى يعنى منسوب به آب و اتفاقا ديه در جايى است كه از آب فراوان بهرهمند است و در اين ناحيه زمين هم چندان كم نيست و وسعت ديهها براى زراعت كارآمد و مفيد است و اين ديه مىتواند در عين بهرهمندى از آب نسبت كامل هم به آب داشته باشد .