ز . « فيما علّقناه على مباحث الظن قديماً و حديثاً » ؛ « 1 »
ح . « فيما علّقناه جديداً على الاستصحاب » . « 2 »
اين عبارات ، صريح است در اين كه آخوند - فى الجمله - دو حاشيه بر رسائل نوشته است . همچنين در برخى تأليفات ديگرش ، به حاشيهاش بر رسائل - بدون تقييد به حاشيهء قديمه يا جديده - اشاره و احياناً تصريح مىكند ؛ از جمله :
الف . « و ما ذكرنا فى الحاشية فى وجه . . . لا يخلو من تكلّف بل تعسّف » ؛ « 3 »
ب . « فراجعه [ يعنى كتاب الرسائل ] بما علّقناه عليه » ؛ « 4 »
ج . « . . . كما استظهرناه فى البحث و فيما علّقناه على البراءة » ؛ « 5 »
د . « فراجع كلامه [ يعنى الشيخ ] بما علّقناه عليه » ؛ « 6 »
مرحوم آخوند در اين كتاب بارها از استاد بزرگش ميرزاى شيرازى ( م 1312 ق ) با تعبيراتى مانند : « السيّد الاستاد - دام بقاؤه » ( ص 486 ) ؛ « سيّدنا الاستاد - دام ظله » ( ص 490 و 530 ) ؛ « السيّد الاستاد - دام ظله » ( ص 507 ) ؛ « سيّدنا الاستاد - دام ظله العالى » ( ص 554 ) ياد كرده و به آراء و انظار ايشان اشاره كرده است .
همچنين از اين كتاب استفاده مىشود كه استاد ديگر آخوند ، يعنى شيخ انصارى ( م 1281 ق ) رسائل را پس از تأليف ، تدريس مىكرده و در هر بار تدريس اصلاحاتى در آن انجام داده است . مرحوم آخوند به مواردى از آن اصلاحات كه شيخ در آخرين دورهء تدريس رسائل انجام داده ، اشاره كرده كه لازم است به اين نكات در تصحيح كتاب رسائل توجّه شود . مثلًا آخوند در حاشيه رسائل گفته است :
الف . « . . . و إن لم يخرج المصنّف - قده - عن عهدة ذلك هناك حين قراءتنا عليه
هامش
( 1 ) . همان ، ص 368 .
( 2 ) . همان ، ص 431 .
( 3 ) . كفاية الأصول ، ص 266 .
( 4 ) . همان ، ص 280 .
( 5 ) . حاشية المكاسب ، ص 183 .
( 6 ) . فوائد الأصول ، ص 114 .