است پيدايش قالب مثالى نيز از اجسام خاكى است و اين بدن عنصرى به منزلهء قشر و غلاف آن مىباشد .
عبارت ايشان در كتاب « كلماتٌ مكنونةٌ مِنْ عُلومِ اهل الحِكْمَةِ وَ المَعْرِفَةِ » 2 چنين است :
« . . . انَّ الجَسَدَ المِثالىُّ هُوَ الجَسَدُ الَّذِىِ يَتَصَرَّفُ فيهِ الرُّوُحُ وَ فِى هذِهِ النَشْأَةِ أَيْضأ بِتَوَسُّطِهِ فى هذا البَدَنِ المَحْسوس ، اذْ هُوَ مَعَهُ الانَ وَ حَياتُهُ كَحَياتِهِ ذاتيَةٌ وَ هُوَ مُتَوَلِدٌ مِنْ هذِهِ الأجْسامِ التُرابيَّةِ وَ هذا البَدَنُ العُنْصُرِىَّ بِمَنْزِلَةِ قِشْرٍ وَ غِلافٍ لَهُ » .
« همانا جسد مثالى ( و قالب مثالى ) همان قالب جسدىِ بدن بوده كه روح در آن تصرّف مىكند و در بدن محسوس نيز روح ، از اين قالب مثالىِ موجود در بدن ، استفاده مىكند ؛ زيرا اين قالب مثالى در دنيا همراه قالب جسدى بوده ، حيات قالب مثالى در دنيا همان حيات قالب جسدى است و حيات براى او ذاتى بوده و اين قالب مثالى در دنيا پديد آمده از اجسام خاكى است و بدن جسمى عنصرى در دنيا به منزلهء قشر و غلاف قالب مثالى است ! » .
آرى از انسان مرده در عالم دنيا گوشت و استخوانى باقى نمىماند جز طينت او كه خداوند او را از آن آفريده و او فاسد نشده ، از بين نمىرود تا اين كه به هنگام بعث براى روز رستاخيز به واسطهء آن جسد اوليهء او پديدار مىگردد .
از اينرو در برخى از روايات از طينت انسان به عنوان « عَجْبَ الذَّنَب » يعنى مادهء ادامه دهندهء زندگى در عالم پس از مرگ در روز رستاخيز نام برده شده است چنان كه از معصوم عليه السلام نقل شده است : « كُلُّ ابن آدم يَبْلى الّا عَجْبُ الذَّنَب » . همهء اعضا و جوارح فرزند آدم مىپوسد جز عجب ذَنب يعنى طينت او ، يعنى مادهء حيات او در روز رستاخيز .
پس جسد مثالى يك نوع جسدى است كه روح در آن تصرف مىكند و در نشأت دنيائى ( عالم دنيائى ) نيز به توسط اين بدن جسمى در آن قرار دارد ؛ زيرا جسد مثالى با جسد جسمى دنيائى الآن با هم موجودند .
فيضنامه ( فارسى ) — صفحة 170
مساهمون: محسن ناجي نصرآبادى
ص١٧٠