از حضرت ابو عبداللَّه امام صادق عليه السلام دربارهء ذبيحهء كافر ذمّى پرسيدند ، حضرت فرمود : نخوريد ، اگر نام خدا را بر آن برده باشد ، يا نبرده باشد .
ب : از حضرت ابو جعفر عليه السلام دربارهء ذبيحهء نصاراى عرب سؤال شد ، كه آيا ذبيحهء آنان را مىتوان خورد ؟ فرمود : امام على بن حسين عليه السلام از ذبيحهء آنان ، و صيد آنان و نكاح با آنان نهى مىفرمود .
ج : در روايتى آمده است كه معلّى بن خنيس ، و ابن ابى يعفور در سفرى همراه يكديگر بودند . يكى از آنان از ذبيحهء يهود و نصارى مىخورد ، و ديگرى نمىخورد ، سپس نزد حضرت ابو عبداللَّه آمدند ، و حكم مسأله را جويا شدند . حضرت فرمود :
كدام يك از شما از خوردن ذبيحهء آنان امتناع مىكرد ؟ يكى از آن دو گفت : من ، حضرت فرمود تو كارى نيكو كردهاى .
د : مردى به حضرت امام صادق عليه السلام گفت : ما همسايهاى داريم ، قصاب كه يك يهودى را براى ذبح كردن گوسفندان خود مىآورد ، تا يهودىها از وى گوشت بخرند . حضرت فرمود : از ذبيحهء او ، نخور ، و از او گوشت نخر !
ه : راوى گويد : از حضرت امام صادق عليه السلام دربارهء ذبيحهء اهل كتاب پرسيدم ، فرمود : قسم به خدا آنان ذبائح ، شما را نمىخورند ، چگونه شما بر خود حلال مىكنيد كه از ذبائح آنان بخوريد ، در ذبائح نام خدا بردن ، شرط است ، و اطمينان نيست بر كسى جز مسلمان ( كه نام خدا را ببرد ) .
سپس در كتاب مفاتيح الشرايع آمده است : « 1 »
از آيهء لا تأكلوا الخ كه يكى از دليلهاى مشهور فقها است جواب دادهاند : غرض از آيهء مزبور آن است كه بايد هر كسى كه امر ذبح كردن را تصدّى مىكند نام خدا را بر آن ببرد و از آنچه نام خدا بر آن برده نشده است نبايد خورد ، پس منع در آيه از جهت عدم ذكر نام خدا است نه از جهت كفر آنان ، بلكه شيخ صدوق شرط دانسته است ، در حلّيّت ، كه از آنان ، نام خدا به هنگام ذبح كردن شنيده شود . با آنكه يهود و نصارى نيز به خداى تعالى اقرار و اعتراف دارند ، و اگر گفته شود كه آنان دربارهء خدا
هامش
( 1 ) - ج 2 ، ص 195 .