برداشته است ، آيا كافى است كه با همان آبى كه به دست خود برداشته غسل كند .
در مقام پاسخ فرمود : اگر آب ديگرى داشته باشد ، غسل كردن با اين آب ، كفايت نمىكند و اگر آب ديگر نيافت ، كفايت مىكند .
2 - روايت ابو مريم انصارى كه گويد : من در حضور حضرت ابو عبداللَّه ( امام صادق ) عليه السلام در حياط خانهء ايشان بودم كه وقت نماز فرا رسيد حضرت از چاه خانه ، دلوى از آب براى وضو گرفتن بيرون كشيدند كه مدفوعى خشك بر روى آب آن دلو بود حضرت سر آب دلو را بر زمين ريختند و با بقيه آن آب ، وضو گرفتند .
3 - خبر زراره از امام ابو جعفر ( امام موسى كاظم ) عليه السلام ؛ زراره مىگويد : به ايشان گفتم : مَشكى از آب كه در آن موش مرده يا كلالموش يا گنجشك مرده افتاده باشد ( حكمش چيست ؟ ) فرمود : اگر آن جانور مرده در آب مزبور متلاشى شده باشد ، از آن ننوش و وضو نگير ، و آن را بيرون بريز ، و اگر متلاشى نشده باشد از آن بنوش ، و وضو بگير ، و مردار را اگر تازه باشد ( يعنى متلاشى نشده باشد ) بيرون بيفكن ، و همچنين سبو و حُب آب و مشك آب و آوندهاى ديگرى كه آب در آنها باشد حكمشان همين است .
4 - روايت صحيح على بن جعفر از برادرش ( امام موسى بن جعفر عليه السلام . در اين روايت على بن جعفر گويد از برادرم پرسيدم ) دربارهء شخصى يهودى يا نصرانى كه دست به آب قليل فرو مىبرد ، آيا از آن آب مىتوان وضو گرفت و نماز خواند فرمود : نه ، مگر آنكه چارهاى جز آن نباشد . و اخبار ديگرى كه همين معنى را مىرسانند .
سپس محقّق خراسانى فرمايد : پوشيده نماند كه اين اخبار ، با اخبار ديگرى كه در مثل اين موارد امر مىكنند به دور ريختن آن و نهى مىكنند از نوشيدن آب و وضو گرفتن و غسل كردن با آن آب ، اين دو دسته اخبار با هم تعارضى ندارند زيرا احتمال مىرود كه در اخبارى كه امر به دور ريختن آب شده ، امر در آن حمل بر استحباب ، و نهى از شرب و وضو گرفتن و غيره حمل بر كراهت گردد . زيرا هر يك از طهارت و نجاست شرعاً داراى مراتبى ( از شدّت و ضعف ) هستند كه حكم آنها مختلف مىشود بر حسب آن مراتب و شرايط و بر حسب اختيار و اضطرار چنان كه خبر على
آراء فقهى ملامحسن فيض كاشانى ( فارسى ) — صفحة 150
مساهمون: عليرضا فيض
ص١٥٠