كار مرا چو او كند كار دگر چرا كنم * چون كه چشيدم از لبش ذكر شكر چرا كنم
درِ هشتم : در بعضى از آداب كه سالك راه حق را در كار است
عمدهء آداب اين راه ، ياد حقتعالى است در هر لحظه و هر ساعت .
اگر كسى تواند كه اكثر اوقات آهسته زبان را به ذكر حق مشغول دارد - و اگر چه اعضا در كارهاى ديگر مصروف باشد - زهى سعادت .
از حضرت امام محمد باقر عليه السلام منقول است كه زبان مبارك ايشان اكثر اوقات تر بوده است به كلمهء طيبهء « لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ » ، اگر چيزى مىخوردهاند و اگر سخن مىگفتهاند و اگر راه مىرفتهاند و هر چه مىكردهاند « 1 » .
چه ، ذكر حق در روشنايى دل مددكارى است قوى ، و اگر دل نيز مقارن زبان شود به اندك زمانى گشايش بسيار رو مىدهد ، خصوصاً اگر ترك معاصى شده باشد .
و اگر گاهى معصيتى واقع شود زود به استغفار و توبه و انابت تدارك نمايد تا محبوب حق باشد ؛ چنان كه مىفرمايد :
« إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ »
« 2 » ؛ يعنى به درستى كه حقتعالى دوست مىدارد بسيار توبه كنندگان را ؛ يعنى آنان كه هر نوبت كه گناه كردند فىالفور « 3 » توبه مىكنند
هامش
( 1 ) . امام صادق عليه السلام : « كَانَ أَبِي عليه السلام كَثِيرَ الذِّكْرِ ؛ لَقَدْ كُنْتُ أَمْشِي مَعَهُ وَ إِنَّهُ لَيَذْكُرُ اللَّهَ وَ آكُلُ مَعَهُ الطَّعَامَ وَ إِنَّهُ لَيَذْكُرُ اللَّهَ ، وَ لَقَدْ كَانَ يُحَدِّثُ الْقَوْمَ وَ مَا يَشْغَلُهُ ذَلِكَ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ ، وَ كُنْتُ أَرَى لِسَانَهُ لَازِقاً بِحَنَكِهِ يَقُولُ : لَاإِلَهَ إِلَّا اللَّهُ » ( كافى ، ج 2 ، ص 498 ، ح 1 ؛ بحارالأنوار ، ج 46 ، ص 297 ، ح 29 ) .
( 2 ) . بقره ، آيهء 222 .
( 3 ) . بىدرنگ .