عقاب حبس كنندهء حق مؤمن
در حديث آمده : « مَنْ حَبَسَ حَقَّ الْمُؤْمِنِ أَقَامَهُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ خَمْسَمِائَةِ عَامٍ عَلَى رِجْلَيْهِ حَتَّى يَسِيلَ عَنْ « 1 » عَرَقِهِ أَوْدِيَةٌ ، وَ يُنَادِي مُنَادٍ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ : هَذَا الظَّالِمُ الَّذِي حَبَسَ عَنِ الْمُؤْمِنِ حَقَّهُ . قَالَ : فَيُوَبَّخُ أَرْبَعِينَ يَوْماً ثُمَّ يُؤْمَرُ بِهِ إِلَى النَّارِ » « 2 » ؛ يعنى هر كه حبس كند حق مؤمنى را ، بدارد او را حقتعالى در روز قيامت پانصد سال بر پاى ، تا از عرق او روان گردد رودخانهها ، و ندا كند منادى از جانب خدا كه اين آن ظالمى است كه حبس كرده بود از مؤمن ، حق او را ، پس چهل روز او را سرزنش كنند و آخر ، امر كنند تا او را به جهنم برند .
عقاب والى كه به امور رعيت نرسد
در حديث آمده : « مَنْ وَلِيَ شَيْئاً مِنْ أُمُورِ الْمُسْلِمِينَ فَضَيَّعَهُمْ ضَيَّعَهُ اللَّه » « 3 » ؛ يعنى هر كه والى شود امرى از امور مسلمانان را ، پس ضايع گذارد ايشان را ، ضايع گذارد حقتعالى او را .
و در حديث ديگر آمده : « أَيُّمَا وَالٍ احْتَجَبَ عَنْ حَوَائِجِ النَّاسِ احْتَجَبَ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَنْ حَوَائِجِهِ ؛ فَإِنْ أَخَذَ هَدِيَّةً كَانَ غُلُولًا وَ إِنْ أَخَذَ رِشْوَةً فَهُوَ مُشْرِكٌ » « 4 » ؛ يعنى هر والى كه خود را پنهان داشته باشد از حاجتهاى رعيت ، پنهان دارد حقتعالى خود را روز قيامت از حاجتهاى او ، پس اگر هديه بگيرد ، مثل آن باشد كه دزديده باشد و اگر رشوه بگيرد ، مثل آن باشد كه شرك آورده باشد به خداى عز و جل .
هامش
( 1 ) . مصدر : « مِنْ » .
( 2 ) . ثوابالأعمال ، ص 240 ؛ بحارالأنوار ، ج 100 ، ص 147 ، ح 6 .
( 3 ) . ثوابالأعمال ، ص 260 ؛ بحارالأنوار ، ج 72 ، ص 345 ، ح 41 .
( 4 ) . ثوابالأعمال ، ص 261 ؛ بحارالأنوار ، ج 72 ، ص 345 ، ح 42 .