و هر كه شبهاى « ايّام تشريق » « 1 » را در منى به روز نياورده باشد ، براى هر شبى گوسفندى مىكشد مگر آنكه در مكه به عبادت به روز آورده باشد يا بعد از نصف شب از منى بيرون رفته باشد يا مضطر باشد .
و هر كه سنگ زدنِ روزى را فراموش كند ، روز ديگرش قضا مىكند مقدم بر حاضر . و بهتر آن است كه قضا را پيش از زوال بكند و ادا را بعد از او « 2 » . و اگر با يادش نيايد « 3 » تا داخل مكه شود برمىگردد . و اگر از مكه نيز بيرون رفته باشد بر او چيزى لازم نيست .
و هر كه را حج فوت شود ، به عمرهء مفرده مُحِل مىشود اگر داخل مكه تواند شد و الّا به هَدىْ مُحِل مىشود . [ پس كسى كه عمرهء او فوت شود به هدى مُحِل مىشود . ] « 4 »
پس اگر دشمنى مانع شده باشد ، هَدىْ را در همان جا كه ممنوع شده ذبح مىكند و اگر بيمارى مانع شده باشد مخيّر است ميان ذبح در آنجا و فرستادن به منى اگر حاجّ است ، و به مكه اگر معتمر است ، و صبر كردن تا به محلش برسد . و فرستادن و صبر كردن اولى است و خصوصاً اگر با خود برده باشد يا عبادتش فريضه باشد .
و بر تقديرى كه فريضه بوده باشد هر گاه ميسّر شود واجب است كه به جاى آورد .
هامش
( 1 ) . ايام تشريق ، عبارت است از روزهاى يازدهم و دوازدهم و سيزدهم ذىحجه ( سه روز بعد از عيد قربان ) كه واجب است شبهاى آن را حجّاج در منى بيتوته نمايند . و مناسبت اين نام آن است كه اعراب در اين سه روز گوشتهاى قربانى را به آفتاب مىافكنند تا خشك شود و براى نگهدارى آماده گردد ، و « تشريق » از مادهء « اشراق » و به معنى « به آفتاب افكندن چيزى » است ( نقل از ترجمهء الجمل و العقود ، ص 316 و 354 ) .
( 2 ) . در نسخهء « ق » و « خ » ، « از او » نيامده است .
( 3 ) . نسخهء « خ » : « و اگر يادش نيايد » .
( 4 ) . اين قسمت در نسخهء « ق » و « خ » نيامده است .