درِ هفتم : در بيان احكام حَرَم و حرمت آن
مُحِل را شكار كردن در حرم حرام است همچنان كه محرم را در حِلّ « 1 » . و بر او كفاره لازم مىشود همچنان كه بر محرم در حِلّ . و اگر محرم در حرم شكار كند كفارهء آن ، دو چندان مىشود تا آنكه به شتر برسد . و چون به شتر رسيد يك شتر كافى است .
و هر كه صيدى را به حرم داخل سازد واجب است بر او كه سر دهد « 2 » و حرام است كه ذبح كند . و هر كه صيدى از حرم بيرون برد و تلف شود ، ضامن است كه قيمت آن را تصدق كند . و اگر پَر بريده باشد واجب است كه نگاه دارد تا پرش تمام شود . و صيد حرم حكم ميته دارد ، خواه محرم صيد كرده باشد و خواه مُحِل ، امّا كشتن كَيك « 3 » و پشه و شپش و سائر موذيات در حرم جايز است .
و حرام است بريدن درخت حرم و گياه آن مگر آنچه خود نشانيده يا كاشته باشد يا درخت ميوه باشد يا « اذْخِر » « 4 » يا دو چوب كه به جهت آب كشيدن مىباشد و آنچه شتر مىخورد به چريدن و آنچه خشك شده باشد . پس اگر غير اينها كه مذكور شد بِبُرد يا بكَند قيمت آن را تصدق بايد كرد . و احوط آن است كه به جهت درخت بزرگ ، گاوى بكشد و به جهت كوچك ، گوسفندى ، و در بعضِ درخت قيمت بدهد .
هامش
( 1 ) . غير حرم .
( 2 ) . سر دادن : رها كردن .
( 3 ) . حشرهاى است به اندازهء شپش و خرطومى دارد كه با آن خون انسان را ميمكد .
( 4 ) . گزنهء دشتى .