موسوم است به « حَزوَرَه » « 1 » ، نه در منى . و بر مُفْرِد قربانى واجب نيست بلكه مستحب است .
و چون بر واجبات هر يك از حج و عمره و انواع آن اطلاع حاصل شد بر سبيل اجمال ، هنگام آن باشد « 2 » كه در صدد بيان تفاصيل آن در آمده ، مجموع مناسك عبادتين را به آداب و سنن بر سبيل ايجاز ذكر كنيم . و چون تمتع افضل است و بيشتر واجب مىشود ، ذكر آن را اصل ساخته ، دو نوع ديگر « 3 » به مقايسه « 4 » حواله مىنماييم . « وَ بِاللَّهِ التَّوْفيقُ » .
درِ سيوم : در ذكر كيفيت و آداب عمرهء تمتع بر سبيل تفصيل
چون كسى متوجه مكهء معظمه شود بايد كه اوّل اخلاص نيت كند از براى خدا و متأدّب گردد به آداب سفر چنان كه در محلش مذكور است ، خصوصاً زاد « 5 » حلال و نرمى مَقال « 6 » و وُسعت خُلق با انام « 7 » و اطعام طعام و كشيدن بارگرانان « 8 » و تحمل آزار ساربانان « 9 » .
هامش
( 1 ) . حزوره موضع معروفى بين صفا و مروه ، نزديك بازار برده فروشان بوده است . و ذبح در اين موضع ، به گفتهء صدوق اختيارى است . اين محل اكنون در داخل « مسعى » يا ميدان وسيع جلو آن قرار گرفته ، و در شرائط فعلى با كثرت ازدحام ، كشتن قربانى در اين محل امكان ندارد ( نقل از ترجمهء الجمل و العقود ، ص 335 ) .
( 2 ) . نسخهء « ق » و « خ » : « شد » .
( 3 ) . نسخهء « ق » و « خ » : « ديگر را » .
( 4 ) . نسخهء « م » : « مقامه » .
( 5 ) . توشه .
( 6 ) . گفتار .
( 7 ) . مردمان ، خلق .
( 8 ) . كسانى كه بار سنگين به همراه دارند .
( 9 ) . جمع ساربان ، نگهبان شتر ، شتربان .