حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام را از تأويل سجدتين پرسيدند ، فرمود كه « سجدهء اولى كه سر بر زمين مىنهد اشارت است به اينكه از خاك آفريده شده ، و سر كه از آن بر مىدارد ايماء « 1 » است به اين كه از زمين بيرون آمده . و سجدهء ثانيه تلويح « 2 » است به اينكه باز به زمين عود خواهد كرد و خاك خواهد شد . و باز كه سر بر مىدارد رمزى است به اينكه بار ديگر از خاك مبعوث خواهد شد در آخرت و بيرون خواهد آمد از آن » « 3 » .
و چون از سجود بر مىخيزد بگويد : « اللَّهُمَّ رَبِّي » ؛ بار خدايا ، پروردگار من ، « بِحَوْلِكَ » ؛ به گردانيدن تو ، « وَ قُوَّتِكَ » ؛ و به زور تو ، « أَقُومُ » ؛ برمىخيزم ، « وَ أَقْعُدُ » ؛ و مىنشينم . و اگر خواهد اين را نيز بگويد : « وَ أَرْكَعُ وَ أَسْجُدُ » « 4 » ؛ و ركوع مىكنم و سجود مىكنم .
راه او را به او توان پيمود * بار او را به او توان برداشت
درِ هفتم : در قنوت
مستحب است كه قبل از قنوت ، تكبير بگويد ، بعد از آن دستها را
هامش
( 1 ) . اشاره كردن .
( 2 ) . مطلبى را به اشاره فهماندن .
( 3 ) . « قَالَ رَجُلٌ لِأَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عليه السلام : يَا ابْنَ عَمِّ خَيْرِ خَلْقِ اللَّهِ ، مَا مَعْنَى السَّجْدَةِ الْأُولَى ؟ فَقَالَ : تَأْوِيلُهُ " اللَّهُمَّ إِنَّكَ مِنْهَا خَلَقْتَنِي " يَعْنِي مِنَ الْأَرْضِ ، وَ رَفْعُ رَأْسِكَ " وَ مِنْهَا أَخْرَجْتَنَا " ، وَ السَّجْدَةُ الثَّانِيَةُ " وَ إِلَيْهَا تُعِيدُنَا " ، وَ رَفْعُ رَأْسِكَ مِنَ الثَّانِيَةِ " وَ مِنْهَا تُخْرِجُنَا تَارَةً أُخْرَى " » ( عللالشرايع ، ج 2 ، ص 336 ، ح 4 ؛ بحارالانوار ، ج 82 ، ص 132 ، ح 7 ) .
( 4 ) . تهذيب ، ج 2 ، ص 86 ، ح 88 ؛ وسائلالشيعه ، ج 6 ، ص 361 ، ح 8185 ؛ بحارالانوار ، ج 82 ، ص 186 .