بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَنْ تَحْبَطَ أَعْمالُكُمْ وَ أَنْتُمْ لا تَشْعُرُونَ
« 1 »
اى كسانى كه ايمان آوردهايد صداهاى خود را بالاى صداى پيامبر بلند نكنيد و در سخن گفتن با او مانند سخن گفتنتان با يكديگر بلند حرف نزنيد مبادا اعمال شما حبط شود درحالىكه شما نمىدانيد .
در اين آيهء شريفه بلند كردن صدا روى صداى پيامبر ، موجب حبط احتمالى عمل براى مؤمنان معرفى شده است و ممكن است كسى بگويد كه طبق اين آيه يك گناه كبيره باعث حبط اعمال مؤمنان مىشود و بنابراين نمىتوان حبط عمل را به مشركان و كافران اختصاص داد .
از اين اشكال مىتوان به دو نوع پاسخ داد :
1 - بلند كردن صدا بر پيامبر و درشت سخن گفتن با او با گناهان ديگر فرق دارد و اين يك نوع اهانت به پيامبر و استخفاف اوست فرق اين گناه با گناهان ديگر در اين است كه اگر تكرار شود به مرحلهء انكار نبوت مىرسد و آن عين كفر است .
2 - منظور از حبط در اين آيه از بين رفتن ثواب ملاقات با پيامبر است زيرا ملاقات با پيامبر خدا و سخن گفتن با وى خود نوعى عمل نيك و موجب ثواب مىباشد حال اگر كسى در اين ملاقات و گفتگو با پيامبر صداى خود را بلند كند و با او درشت حرف بزند اجر و پاداشى را كه از اين ملاقات به او مىرسيد از بين مىبرد و شخص بدون آنكه خود بداند دچار چنين خسارتى مىشود و منظور از حبط در آيه همين است .
مرحوم طبرسى در ذيل همين آيه در اين زمينه بيانى دارد كه خلاصه آن چنين است :
اصحاب ما گفتهاند كه منظور از حبط در اين آيه شريفه ، حبط ثواب همين عمل يعنى ملاقات با پيامبر خداست زيرا اگر ملاقاتكنندگان با پيامبر اين كار را همراه با تعظيم و توقير آن حضرت انجام مىدادند مستحق ثواب مىشدند اما چون اينچنين
هامش
( 1 ) - سورهء حجرات ، آيه 2 .