أُولئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ وَ لِقائِهِ فَحَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ
« 1 »
آنها كسانى هستند كه به آيات پروردگارشان و ملاقات او كفر ورزيدند پس عملهايشان حبط گرديد .
لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ
« 2 »
و اگر مشرك شوى ، البته عمل تو حبط مىشود و از زيانكاران خواهى شد .
أُولئِكَ لَمْ يُؤْمِنُوا فَأَحْبَطَ اللَّهُ أَعْمالَهُمْ
« 3 »
آنان ايمان نياوردند پس خداوند اعمالشان را حبط نمود .
چنانكه ملاحظه مىفرمائيد ، در اين آيات و آيات ديگرى كه مشابه آنهاست ( و ما به جهت رعايت اختصار همهء آنها را نياورديم ) تنها كفر و شرك عامل حبط اعمال و باطل شدن و بىاثر بودن كارهاى نيك معرفى شده است كه همه به آن عقيده دارند و با اين آيات نمىتوان به احباط كه معتزله به آن معتقدند ، استدلال كرد و ارتكاب گناه كبيره را از فردى كه به خدا ايمان دارد ، موجب حبط اعمال صالحه او دانست .
تنها آيهاى كه دربارهء مؤمنان اشاره به حبط دارد ، آيهء ياد شده در زير است :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَ لا تَجْهَرُوا لَهُ
هامش
( 1 ) - سورهء كهف ، آيه 105 .
( 2 ) - سورهء زمر ، آيه 65 .
( 3 ) - سورهء احزاب ، آيه 19 .