سنت دارد و مطالب تفسيرىاش از تفاسير اهل سنت ، از جمله تفسير قرطبى و المحرر الوجيز ابن عطيه تأثير گرفته . مؤلف بيشتر مطالب متن را از تفسير فتح البيان محمّد صديق خان نقل كرده است . روش اين تفسير - طبق گفته خود مؤلف « 1 » - اجتهاد در روايات است ، چرا كه به نقل روايات و تحليل آن مىپردازد .
روش عملى مفسر اين است كه نام و فضيلت سوره را بيان ؛ سپس قرائت ، معناى لغوى ، اعراب آيه و نكات بيانى آن را ذكر مىكند ؛ آنگاه به مباحث روايى و نقل روايات همراه با تحليل متن و سند روايت مىپردازد . مؤلف در مباحث روايى ، فقهى و كلامى به ديدگاههاى اهل سنت گرايش دارد ؛ از جمله مسأله رؤيت خداوند را ذيل آيه 55 از سوره بقره مىپذيرد . « 2 »
دربارهء شوكانى و تفسيرش سه كتاب نوشته شده است : امام شوكانى مفسرا از محمّد الغمارى ، امام شوكانى و ايراده للقرائات في تفسير از احمد عبد اللّه المقرى و فهارس فتح القدير از ابو حفص بن عمران . « 3 »
روح المعانى
آلوسى بغدادى در فقه پيرو مذهب حنفى و در عقايد اشعرى است . مؤلف فردى دانشمند و در سال 1242 ق مفتى حنفيان بوده است .
هامش
( 1 ) . فتح القدير ، ج 1 ، ص 12 ، 13
( 2 ) . همان ، ص 87
( 3 ) . ر . ك : سيد محمد على ايازى ، المفسرون حياتهم و منهجهم ، ص 544 .