تفاسير اهل سنّت
1 . تفسير كبير ( مفاتيح الغيب )
مؤلف ، فخر الدين و ابن خطيب لقب گرفته و در فقه ، پيرو مذهب شافعى و در عقايد ، پيرو اشعرى است . وى در سال 544 ق چشم به جهان گشود و در زمان خود نابغه و متبحر در بسيارى از علوم بوده است . او را متكلمى بسيار توانا و پيشواى در كلام و تفسير ناميدهاند . وى داراى شهرت علمى زياد و اهل موعظه بود . علماى عصرش به ملاقات او بسيار علاقهمند بودند . « 1 » ايشان داراى صد و پنجاه كتاب و رساله به زبان فارسى و عربى است . مهمترين آنها تفسير كبير است كه در 32 جزء به چاپ رسيده . اين تفسير در بولاق در شش جلد چاپ شد ؛ سپس در مصر به اهتمام محمد محى الدين در سال 1933 م در 32 جزء به چاپ رسيد .
روش مؤلف در تفسير ، اجتهادى است ؛ اگرچه به مباحث عقلى نيز اهتمام خاصى دارد ؛ از اين رو آن را در زمرهء تفاسير عقلى دانستهاند ؛ « 2 » بدين معنا كه مباحث كلامى و فلسفى را فراوان مطرح مىكند ؛ ولى به آيات ، روايات ، ادله عقلى ، لغوى و ادبى نيز استدلال مىنمايند و اقوال و ديدگاهها را مورد نقد و بررسى قرار مىدهد .
هامش
( 1 ) . محمد حسين ذهبى ، التفسير و المفسرون ، ج 1 ، ص 298 .
( 2 ) . ر . ك : حلبى ، مقدمه ترجمه تفسير كبير ، ج 1 ، ص 36 .