جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 256

مدلول حرف « دال » و حرف « 1 » « حاء » است به دو اعتبار « 2 » ؛ و طبيعت و صورت نوعى در بسايط متّحد بالذات و مختلف بالاعتبارند « 3 » ، و در مركّبات مختلف بالذات . دوّم : « 4 » طبايع مجرّدهء جزئيه كه نفوس مدبّره‌اند ؛ و تدبير ايشان نسبت به ابدان جزئيه است على سبيل التعلّق و التسلطن « 5 » ؛ و اين معنى « 6 » مدلول و موضوع له « 7 » حرف « ميم » « 8 » و حرف « زاء » است به دو اعتبار . سيّم : « 9 » طبايع كلّيهء مقيّدهء قدسيه كه عقول نوريهء مفارقه و مدبّرات عوالم و ارباب انواع‌اند ؛ و طبايع و صور نوعيهء منطبعه در مبدئيت آثار نوع اظلال آنها ؛ و عنايت و تدبير هر يك قياس به عالمى « 10 » از عوالم و نوعى از انواع ، مانند عنايت و تدبير نفس ناطقهء مجرّده است قياس به هويّت شخصى و بدن جزئى ؛ و اين معنى مدلول و موضوع له حرف « عين » است . چهارم : طبيعت كلّيهء مطلقه كه مدبّر و حافظ « 11 » نظام كلّ « 12 » ، و مبدأ تدبير خير در نظام جملى عالم است ؛ و آن را عنايت اولى و رحمت سابقه مىگويند ؛ و مدلوليت حرف « فاء » مخصوص اين معنى است كه « فاء » خود از حروف مراتب « الف » و حروف مراتب « فاء » بعينها حروف مراتب « الف » است ؛ و « ف » در مراتب خود درجه و « 13 » در مراتب الف « 14 » دقيقه ؛ و « ا » نيز در مراتب خود درجه و در مراتب « فاء » « 15 » دقيقه آمده « 16 » ، و نيز بر سنّت « ا » « 17 » در ثانيهء خود تكرار يافته است ؛ و به حسب اصطلاح شايع مشهور طبيعت را معنى ديگر هست « 18 » .