شيخ محمد حسين اعسم خواند ، و در دروس خارج بمدارس پسر عمش شيخ مهدى بن شيخ على بن شيخ جعفر و شيخ انصارى و ميرزاى شيرازى قبل از مهاجرتش بسامره حاضر شده و هم از آنها و شيخ راضى نجفى و حاج شيخ محمد باقر اصفهانى روايت نموده ، و همانا شيخ مهدى مرقوم از پدر صاحب عنوان شيخ حسن از جدش شيخ جعفر روايت نموده ؛ چنان كه شيخ هادى بن شيخ عباس بن شيخ على كاشف الغطا و شيخ محمد حرز ( كه در سال 1273 بيايد ) و سيد نجم الحسن هندى از صاحب عنوان روايت كردهاند .
و بالاخره وى بمقامى منيع در بسيارى از علوم اسلاميه نائل گرديد ، و در نظم و نثر يدى طولى بهم رسانيده بلكه در انشاء نثر أبلغ از شعر بوده كه تأليفات كثيرهاش شاهد بر آنها مىباشد ، علاوه بر فضائل نفسانيهاش از حسن خلق و طيب نفس و تواضع و غيره ، و پس از وفات پسر عم و سميش شيخ عباس بن شيخ على بن شيخ جعفر ؛ زعامت خانواده جد بزرگوارش بوى رسيد و از علماء نجف معدودين و افاضل مدرسين گرديد كه جماعتى از طلاب علم و أهل فضل بدرس او حاضر مىشدند ، و همانا او بود كه در سنه 1320 فتواى بحرمت رفتن حاج از راه جبل داد .
و بالاخره او در دوشنبه هيجدهم ماه رجب الفرد سنه هزار و سيصد و بيست و سه - مطابق 26 سنبله ماه برجى - وفات كرد . و جماعتى كثيره در تشييع جنازه وى حاضر شده و در مقبره معروفه خانوادگى دفنش كردند ، و بعضى از شعرا براى وى مرثيه گفتند ، و فرزندش شيخ مرتضى در تاريخ او گفته :
طاب للعباس أرخه : * بجنان الخلد مثواه
1323
و او را غير از شيخ مرتضى مرقوم كه در ( 1284 ) بيايد ، فرزندانى بنام شيخ على و شيخ