* ( 815 - تولد شيخ عباس اعسم نجفى ) *
در سال 1233 ( ج 3 ش 456 ص 968 ) شرحى در صيغه اعسم و معنى پارسى آن نوشتيم ، اينك گوئيم شيخ عباس صاحب عنوان از علما و فقهاى عصر خويش بوده ، و بهطورىكه در كتاب « نقباء البشر : 1003 » فرموده با ملاحظه بعضى از مواضع ديگر :
وى فرزند عبد السادة بن مرتضى بن قاسم بن ابراهيم بن موسى بن محمد بن أعسم نجفى است ، و در « الذريعة 9 : 678 شماره 3742 » وى را فرزند حاج عبد السادة بن حاج عبد بن حاج مرتضى بن شيخ قاسم بن ابراهيم بن موسى بن حاج محمد نوشته ، و اين هر دو كتاب تأليف علامهء متتبع بزرگوار مرحوم حاج شيخ آقا بزرگ طهرانى ( اعلى اللّه مقامه ) مىباشد ، و همانا « نقبا » بعد از « الذريعة » تأليف شده .
و بههرحال حاج محمد از خليص يكى از بيابانهاى اطراف مدينه هجرت بنجف نموده ، و نوادهاش حاج عبد الساده پدر صاحب عنوان مردى زرگر بوده ، و صاحب عنوان در اين سال در نجف از بطن دختر شيخ محسن اعسم كه در ( 1238 ش 545 ص 1068 ) گذشت متولد شده و چندى در نزد پدر خويش نشو و نما و در شغل او متابعت كرده ، سپس ميل بعلم بهمرسانيده و در نزد چند نفر از اهل علم از آن جمله دو نفر دائىهاى خود شيخ جعفر و شيخ صادق فرزندان شيخ محسن ، در علوم مقدماتى درس خواند ، آنگاه براى دروس عاليه بمجالس دروس آيتين حجتين ميرزاى شيرازى و ميرزاى رشتى و همچنين حاج سيد حسين ترك و حاج شيخ مهدى كاشف الغطا و غيره رفت تا در علوم مقدماتى بمقامى سامى نائل گرديد ، و هم در شعر و ادب درجه بلند يافت و به قريض مشهور شد چندانكه از شيوخ آن بشمار آمد ، و چندين نفر در