حسين بن دلدار على و ميرزا محمد على قائمة الدّين درس خواند ، چنان كه هم در معقول در نزد چند نفر از علماء عامه در لكهنو شاگردى كرد همچون مولوى ولى اللّه حنفى و مولوى ترابعلى حنفى . و آخر پس از مدت بيست و شش سال عمر ، در سنه هزار و دويست و هفتاد و دو وفات كرد .
* ( 675 - تولد توحيد ، شاعر شيرازى ) *
وى مرحوم ميرزا اسماعيل فرزند پنجم درياى فضل و كمال مرحوم وصال شاعر شيرازى است كه در جلد اول ( سال 1197 ص 61 عنوان 33 ) گذشت .
در « فارسنامه ناصرى ، گفتار 2 : 71 » پس از ذكر تولد او در اين سال درباره آن جناب چنين نوشته : قصيده را نيكو سرودى ، و غزل را به طرز خواجه حافظ نيكو و با حالت گفتى ، جميع خطوط را خوش نوشتى خاصه خط نسخ را ، كه معتقد من بنده اين است كه از جميع استادان سلف و معاصرين بهتر نوشت ، خاصه قلمهاى بسيار خفى را كه تاكنون كسى به آن خوشى ننوشته است ، آواز دلكشش آتش بجان سوختگان افكندى و دود از نهاد مستمعان برآوردى . و پس از مدت چهل سال در سنه هزار و دويست و هشتاد و شش به مرض وباى عام بدرود جهان فرمود و در پهلوى برادر ارجمند خود مرحوم داورى دفن شد . آنگاه قصيدهئى بسيار زيبا و دلربا از او نقل كرده .
و در « طرائق » فرمايد : در اين عاريتسرا از ازدواج و توالد بهرهاى نبرد و خلفى جز هنر برجا نگذاشت ، انتهى .
حيف دانا مردن و صد حيف نادان زيستن ! و در « المآثر و الآثار : 205 » وى را در عنوانى مخصوص ذكر كرده و فرمايد : خلف ميرزا كوچك وصال است كه خاندان ايشان در فضائل ايران سرآمد هر دودمان بوده و هست و تخلص داورى مىكرد ، انتهى مختصرا .