* ( 680 - وفات مرحوم شيخ عبد اللّه مامقانى ، رحمه اللّه ) *
مامقان قصبهئى است معروف در پنج فرسنگى تبريز به طرف جنوب .
و شيخ عبد اللّه فرزند محمد باقر بن على اكبر بن رضا ، و خود از جمله علما و فقها بوده و خط را خوب مىنوشته ، و تمولى فراوان از پدران خويش داشته ، و همانا او چندى در كربلاى معلى در نزد مرحوم آقا سيد على كربلائى ( كه در سال 1231 ش 423 ص 901 گذشت ) درس خوانده ، و پس از وفات او كه شاگردان آن حوزهء متبركه متفرق شده و رعايت وصيت او را ( كه در « قصص العلماء » در ترجمه ملا عبد الكريم ايروانى نوشته كه وى فرموده بود : پس از من مجلس درس فرزندم سيد محمد را نشكنيد و بدرس او حاضر شويد ) ننمودند و هريك به طرفى متفرق شدند ؛ او نيز بمامقان بازآمد ، و بعد از چندى كه بواسطهء مرور زمان لزوم آن وصيت ساقط شده با اهلوعيال خود باز بكربلا رفت و در محلهء دروازهء نجف سكونت نمود و روزها را در همان محله و شبها در ايوان حسينى بامامت مشغول و هم مرجع تقليد جمعى از مردم آذربايجان گرديد ، و با شيخ محمد حسين صاحب « فصول » و شيخ خضر شلال رفاقتى تام بهم رسانيد ، و « رسالهئى در مسائل عمليه » و هم « كتابى در فقه استدلالى » شامل مباحث زكات و خمس و روزه و اعتكاف و حج تأليف كرد كه در بامداد روز شنبه 12 رجب سنه 1245 از اعتكاف آن فارغ شده .
و بالاخره در اين سال بطاعون عام ( كه در أواخر سال پيش و اين سال دومرتبه بفاصله شش ماه در عراق عرب و ايران بطورى سخت واقع شد و جماعتى از بزرگان و معاريف بدان وفات كردند كه در اين دو سال اشاره ببرخى از آنها شده ) وفات كرد و در ايوان مرقوم ، در جاى نماز خود دفن شد ، و فرزندش مرحوم شيخ محمد حسن در سال ( 1238 ش 532 ص 1056 ) گذشت .