را بدهد كه از اولاد حضرت هاشم ( ع ) باشد ) .
فرزندش عبد الرزاق 51 مردى اديب و شاعر بوده و اين شعر بوى منسوب است :
و كم ساكت نال المنى بسكوته * و كم ناطق يجنى عليه لسانه
فرزندش ابى طالب 52 معروف بجابر صغير از موجهين زمان خود بوده ، و مدفن وى تاكنون در دوفرسنگى دزفول معلوم و بر آن گنبد و بارگاهى است و سكنه اطراف به زيارت آن ميآيند و از زير بقعه آبى صافى و گوارا جارى است .
فرزندش زيد 53 معروف بزهد و قناعت بوده و در شوشتر وفات كرده و هم آنجا مدفون شده . فرزندش شيخ قطب الدّين محمد 54 ، از أهل دل و عرفان و كراماتى بوى نسبت دادهاند و در نجف ساكن و هم آنجا وفات كرده .
فرزندش شيخ عبيد اللّه 55 مردى مهماننواز بوده و صد و بيست سال عمر نموده .
فرزندش شيخ يوسف 56 مردى دلاور و دلير بوده و صد و سى سال عمر كرده .
فرزندش شيخ حسن 57 از مبرزين در علم معقول و ساكن شوشتر بوده و هم در آنجا وفات كرده و دفن شده .
فرزندش شيخ جمال الدّين 58 از زهاد و بندگان خوب خداى بوده و كتابى در « تاريخ شوشتر » و ديگرى بنام « عين اليقين در معالم دين » و سيمى در « نوادر عرب » تأليف و هفتاد سال عمر نموده ، چنان كه در حدائق فرموده .
فرزندش شيخ احمد 59 رئيس خاندان بوده ، و يكى از فرزندانش شيخ حسين 60 از علماء و فضلاء عصر خود بوده ، و فرزند ديگرش شيخ محمد شريف 60 است كه در عمود اين نسب واقع شده . در حدائق و نيز در زندگانى و شخصيت ( ص 60 ) نوشتهاند كه وى از اهل فضل و ادب و شاعرى توانا بوده و خطى زيبا داشته ، و قرآنى به خط خوش او در كتابخانه ناصر الدّين شاه موجود بوده و قصيدهئى دارد درباره خروج اهل بيت از مدينه تا شهادت كه مطلع آن اين است :
ذكر الطفوف و يوم عاشوراء * منعا جفونى لذة الاغفاء
فرزندش شيخ شمس الدّين 61 از طلاب و محصلين بوده كه از دزفول بنجف مسافرت و هم آنجا وفات نموده و در وادى السلام دفن شده . و از اقارب و أقوام صاحب عنوان آنچه در كتاب زندگانى و شخصيت نقل كرده و ما در اين ترجمه و تراجم ديگر