ربيع الاول ( روز فوت وى ) را پنجشنبه نوشتيم چنانكه گفتيم مأخوذ از آخر ديوان است ، لكن از جلد سيم « مرآة البلدان » چنين برآيد كه غرهء ع 1 آن سال سهشنبه بوده و بنابراين 5 شنبه دهم خواهد شد نه دوازدهم ، و اينك اين غزل از ديوان مرقوم اينجا نوشته مىشود :
ما نقد عمر از كف جانان گرفتهايم * يك بوسه از لبش به دو صد جان گرفتهايم
ليلى نديده از پى ليلى دويدهايم * مجنون نگشته راه بيابان گرفتهايم
آسان كسى نبرده از اين ورطه جان بدر * اين راه سخت بين كه چه آسان گرفتهايم
بهر نثار حلقه زلف تو هر سحر * صد نافه از نسيم گلستان گرفتهايم
روى نياز تا كه بپاى تو سودهايم * ديهيم دولت از سر خاقان گرفتهايم
هرچند آشكار لبت كام كس نداد * ما كام دل ز كوى تو پنهان گرفتهايم
جز در ره طلب ، سروسامان مجو هما * كز يمن عاشقى سروسامان گرفتهايم
در اينجا بايد بگوئيم كه هما در زبان فارسى نام مرغى است كه بمباركى و همايونى معروف است ، و تاكنون آنچه ما فهميدهايم دو نفر شاعر ديگر نيز تخلص هما داشتهاند يكى هماى ديگرى كه شاگرد مرحوم حكيم سبزوارى ( كه در همين سال ، در عنوان 191 بيايد ) بوده ، و ديگر هماى مروزى كه وى ميرزا محمد صادق وقايعنگار ، و در « مجمع الفصحاء 2 : 572 » عنوانى مخصوص دارد كه بجمله با صاحب عنوان سه نفر هما بشوند ، و آن دو نفر نيز مانند صاحب عنوان از أهل اين مائه سيزدهم بودهاند .
* ( 183 - وفات مرحوم حاج عبد الوهاب نائينى ) *
وى فرزند حاجى عبد القيوم بن حاج ادهم خان ، و پدران او بهطورىكه در « تاريخ نائين 4 : 8 » نوشته تا چندين پشت از عرفاء بودهاند ، و آن مرحوم خود از عرفاء و صوفيه سلسله نوربخشيه و مرشدى كامل بوده ، و شرح احوالش در « طرائق 3 : 96 » و « تاريخ نايين 4 : 84 » نوشته ، و از جمع هر دو و بعضى از مواضع ديگر چنين برآيد كه :
وى در سنه هزار و صد و هفده مطابق سال ( 1083 - 1084 ) شمسى متولد شده ، و در خدمت مرحوم مير محمد تقى شاهى ( ابن ميرزا محمد باقر بن ميرزا معز الدّين