مطابق سرطان ماه برجى وفات كرد ، و در شيراز در بقعهء شاه چراغ در جوار مرشد بزرگوار خود مرحوم ميرزاى سكوت دفن شد ، كه هماكنون قبرش آنجا زيارتگاه ، و أشعارى به عربى و فارسى در مادهء تاريخ او بر آن نوشته شده ، و از وى شش پسر باز ماند كه هريك در جهات ستهء فضل و كمال مانند خود وصال كلى منحصر در فرد بودند .
اول : ميرزا احمد وقار . دويم : ميرزا محمود حكيم ، سيم . ميرزا محمد داورى ، چهارم : ميرزا ابو القاسم فرهنگ ، پنجم : ميرزا اسماعيل توحيد ، ششم : ميرزا عبد الوهاب يزدانى ، و شرح أحوال اين بزرگواران به ترتيب در 1232 و 1234 و 1238 و 1242 و 1246 و 1252 بيايد .
ما در همهء اين بزرگواران بهطورىكه از « گلشن وصال : 26 و 134 » برمىآيد ، زنى بنام سكينه از خويشاوندان خود وصال بوده كه وى را در سى و دوسالگى خود تزويج نموده ، و او در سنه هزار و دويست و هشتاد و نه وفات كرده و در بقعه شاه چراغ نزديك قبور اولاد خود دفن شد .
سنهء 1198 قمرى مطابق سنهء 1162 شمسى پنجشنبه غره محرم الحرام . . . قوس ماه برجى
* ( 34 - وفات مرحوم آقا محمد بيدآبادى قدس سره ) *
وى فرزند ملا محمد رفيع گيلانى است كه پدرش ملا محمد رفيع از اهل علم و فضل و ورع و اجتهاد بوده ، چنانكه در « روضات الجنات : 652 » فرموده ، و ظاهرا وى از گيلان باصفهان آمده و آنجا توطن كرده و هم در آن شهر وفات نموده ، چنان كه قبرش هم تا اين ايام در تخت پولاد در پشت تكيه خوانسارىها معين و معلوم است كه بعدها فرزندش صاحب عنوان در نزد او دفن شد .
مرحوم آقا محمد ، خود از أجله حكماء متألهين و افاضل اهل سير و سلوك و زهد و تقوى و رياضت و عبادت و يقين بوده ، بلكه وى را از صاحبان مقامات عاليه و كرامات زاكيه مىشمرند .
شرح احوالش در چندين كتاب نوشته ، و از آن جمله « روضات الجنات : 651 »