عثمان ( رض ) را فرموده بر سر او باش ثواب غزا به تو مىرسد ، همان روز رسيد ، حضرت صلى اللّه عليه و آله و سلم او را حصه غنيمت داد ، چون خبر رقيه ( رض ) شنيد مىفرمود " دفن البنات من الكرمات " « الف » و رقيه ( رض ) « 179 » را از وى دو فرزند شده بود يكى پسر على نام كرد و در صغرش بمرد « ب » و يكى دختر امامه ( رض ) نام و اين آن دختر است كه حضرت صلى اللّه عليه و آله و سلم در نماز او را برداشت و بر دوش خود نشانيد و امير المؤمنين على رضى اللّه عنه بعد از وفات فاطمه رضى اللّه عنها امامه ( رض ) را نكاح كرد . ام كلثوم ( رضى اللّه عنها ) در نكاح عتبه بن ابى لهب بود ، چون " تبّت يدا " نازل شد زن ابى لهب كه " حمّالة الحطب " است عتبه را گفت كه از تو خوشنود آن دم شوم كه دختر محمد صلى اللّه عليه و آله و سلم را طلاق دهى ، آن ملعون پيش آن حضرت صلى اللّه عليه و آله و سلم آمد گفت از دين تو بيزارم و دختر تو را طلاق دادم و جست و پيراهن مبارك را پاره كرد و حضرت صلى اللّه عليه و آله و سلم مىفرمود " از خداى مىخواهم كه سگى از سگان خود بر تو مسلط كند " .
در آن اثناء به سفر شام رفتند ، در ده زرقا از زمين شام فرود آمدند ، گفتند درين زمين شيرى باشد ، عتبه گفت " و اللّه ! آن شيرى قاتل من است و محمد صلى اللّه عليه و آله و سلم در مكه است و آنجا شير فرستاده است " . آخر جمال « ج » و بغال جمع كردند و او را بالاى آنهمه نشاندند و همه گرد وى نشستند و قضا را شير جستى
هامش
( الف ) غح ، عر مظ كرامات ولى آنكه در متن اختيار كرديم درست است ( ر ك به شرح مواهب الدنية ج 3 ص 199
( ب ) در مدارج النبوه ج 2 ص 457 نوشته است كه على نزديك به حد بلوغ رسيده از دنيا رفت ، آن حضرت ( ص ) او را رديف خود ساخته بود بر ناقهء خود روز فتح مكه
( ج ) غح عر - رجال
( 179 ) حضرت عثمان رضى اللّه عنه را از هر دو دختران پيامبر صلى اللّه عليه و آله و سلم فرزندى نماند ، رقيه ( رض ) را يكبار در هجرت اول بحبشه حمل ساقط شده و بعد از آن پسرى وى را شد و چون دوساله شد خروسى بر چشم او منقار زد و بمرد . ( مدارج النبوه ج 2 ص 459 ) و آن دو فرزند ( على و امامه رضى اللّه عنهما ) ابو العاص رضى اللّه عنه را از بطن زينبه رضى اللّه عنها متولد شدند نه عثمان ( رض ) را از رقيه ( رض ) . چنان كه علامه ابن كثير از عبد الرزاق نقل كرده است كه ابو العاص حضرت زينب را در نكاح آورده و وى على و امامه ( رضى اللّه عنهما ) را بزاد و وى ( امامه ) آن بود كه چون رسول اللّه پيغمبر صلى اللّه عليه و آله و سلم در نماز بودى وى را بدوش خود سوار مىكردى و چون به سجده مىرفتى فرود مىآوردى ( سيرة النبويه ج 4 ص 209 - 210 ) .