[ بارالها ! اى سرور ما ، اى خداى ما و اى خالق و منعم ما ! ما به خود ظلم كردهايم و اينك به گناهان خود اعتراف مىكنيم و قابل از اينكه روز رستاخيز برپا شود عرض مىكنيم : آيا راهى براى خارج شدن از دوزخ هست ؟ ما به فضل بزرگ و منّت ديرين تو طمع نمودهايم باشد كه روز قيامت ما را به چنين گفتار و اعتراض مبتلا نسازى و ذلّت دنيا و آخرت را براى ما جمع نفرمايى . بارالها ! تو را وسيلهء شفاعت اوليا و دوستانت و آن اوليا را نيز وسيلهء پذيرش توسّل خودمان قرار مىدهيم ؛ پس خداوندا ! به ما رحم كن و با معرفت و محبّتت بر ما منّت بگذار و ما را از دنياى ظلمات به سوى نور خارج فرما ؛ پس اگر خودت را به ما معرفى نمايى ، تو را دوست خواهيم داشت و وقتى تو را دوست داشتيم ، آن آتش محبّتت ، هرچه باطل و جهل و غرور در وجود ماست ، خاكستر خواهد ساخت بلكه هرحجاب و مانعى كه بين ما و تو وجود دارد از بين خواهد برد . و ما آنچنان خواهيم شد كه تو مىخواهى محبّانت چنان باشند . ]
فإنّا عبيدك المضطرون إلى نيلك بل جيرانك و ضيفانك و أنت الكريم الّذي أدّبت عبادك و اوليائك و كرهت للمضيف منهم أن يمنع ضيفه القرى و لو كان كافرا و ان كان الضّيف ممّن لا يهلكه المنع و المضيف ممّن ينقصه الإحسان و أنت تعلم أنّك متى ما منعتنا قراك بتناطاوين في حماك و وصلنا إلى الهلاك يا من لا ينقصه الإحسان و لا يزيده الحرمان فارحمنا و قد كان الّذي كان .
[ پس همانا ما بندگان درماندهاى هستيم كه چشم به احسان تو دوختهايم بلكه ما همسايگان و ميهمانان تو بهشمار مىآييم و تو آن بزرگوارى هستى
رساله لقاء الله ( به ضميميه رساله لقاء الله امام خمينى ، رساله لقاءالله فيض كاشانى ، نامه عرفانى مؤلف به علامه كمپانى ) ( فارسى ) — صفحة 189
مساهمون: ميرزا جواد آغا الملكي التبريزي
ص١٨٩