و صورتهايشان مانند ماه مىدرخشد و مىگويند : « منزّه است خدايى كه به هرزبان تسبيح گفته شده است ، منزّه و پاك است او ؛ منزّه است خدايى كه در همهجا هست ، پاك است او ؛ منزّه است خدايى كه در هرزمانى جاويدان است ، پاك است او . »
گفتم شما كى هستيد ؟ آن كنيزان گفتند :
« خداى مردم و پروردگار محمّد صلّى اللّه عليه و إله ما را براى مردمى آفريده است كه شبها بهپا مىخيزند و با پروردگار جهانيان و خداى خودشان به مناجات مىپردازند درحالىكه مردم در خواباند ، اشك از ديدگان اين شبزندهداران جارى است . »
گفتم : خوشا به سعادت آنان ! اين قوم چه كسانىاند ؟ گفتند : كسانى هستند كه در دل شب با تلاوت كردن قرآن به تهجّد مىپردازند و خداوند را در عيان و نهان بسيار ياد مىكنند و انفاقكنندگان و استغفاركنندگان در هنگام سحر هستند . » ]
فانظر يا أخي إلى ما ورد في أنّ للّه تعالى ملكا يقال له « الدّاعى » فإذا دخل شهر رجب ينادي هذا الملك كلّ ليلة منه الى الصّباح :
« طوبى للذّاكرين ، طوبى للطّائعين ، يقول اللّه تعالى : أنا جليس من جالسني ، مطيع من أطاعني و غافر من استغفرني » . « 1 »
[ « اى برادر ، خوب دقت كن در روايتى كه مىگويد : « براى خداى تعالى فرشتهاى است كه او را « داعى » گويند و چون ماه رجب فرا مىرسد اين فرشته هرشب تا صبح ندا مىدهد كه : « خوشا به حال آنان كه به ياد خدا
هامش
( 1 ) - « اقبال الاعمال » ابن طاوس ، ص 118 ، اعلمى ، بيروت .