اوصاف احديّت » مىخواند ؛ و حبّ را عبارت مىدانست از اينكه انسان آنچه را خدا دوست مىدارد ، دوست بدارد و آنچه را خداوند دشمن مىدارد ، دشمن بدارد .
( دائرة المعارف مصاحب ، ج 1 ، ص 1040 )
احمد بن ابى الحوارى : ( ص 95 ) .
ابو الحسن احمد بن احمد ابى الحوارى ؛ از اهل دمشق بود ( ترجمهء رسالهء قشيريه ، ص 45 ؛ نفحات الانس ، ص 65 ) . از مريدان ابو سليمان دارانى بود و با سفيان عينيه صحبت داشت . جنيد گفت : احمد حوارى ، ريحانهء شام بود ( تذكرة الاولياء ، ص 345 ) . وى به سال 230 ه . ق در گذشت . ( رك . به حلية الاولياء ، ج 10 ، ص 5 و 33 )
فضيل عياض : ( ص 95 )
. ابو على فضيل بن عياض ابن مسعود ( 105 - 187 ه . ق ) . از زهاد معروف كه سخنان او مورد توجهء مشايخ صوفيه بوده است . او را از طبقهء اولاى مشايخ شمردهاند . وى در آغاز راهزنى مىكرد ؛ ولى توفيق به توبه يافت . زمانى در ابيورد بود ؛ سپس به كوفه رفت و در آنجا به استماع حديث پرداخت و سپس رحل اقامت به مكه افكند و در آنجا در گذشت .
( رك . رسالهء قشيريه ، ص 27 و 28 ؛ تذكرة الاولياء ، ص 89 به بعد ) .
بافاقه و فقر همنشينم . . . : ( ص 96 )
. دكتر محمد رياض به نقل از مرحوم سعيد نفيسى آورده است كه : مير سيد على همدانى در اسرار وحى ، اين رباعى را كه ذيلا مىآوريم ( با فاقه و فقر . . . ) ، به عياض نسبت داده و حال آنكه نسبت آن به ابو سعيد ابو الخير ، مقرون به صوابست . . . دكتر ذبيح اللّه صفا در بخش دوم جلد سوم تاريخ ادبيات ايران ، آن را از خواجه فضل اللّه بن نصوح شيرازى - استاد قرن هشتم هجرى در قصيده و غزل - دانسته است . ( رك . به زندگانى مىرسد على همدانى ، محمد رياض ، پاكستان ، ص 6 و 205 ؛ تاريخ ادبيات دكتر صفا ، ج 3 ، ص 1124 )
اگر صحت انتساب رباعى مذكور برابر تاريخ ادبيات دكتر صفا مقرون به صحت باشد ، در انتساب رساله به عزيز نسفى بايد ترديد نمود .