صوامع : ( ج صومعه ) عبادتگاهها ، مقام توجه دل قطع علاقه از ماسوى اللّه و مقام توجه و تفريد . عطار گويد :
پير ما از صومعه بگريخت و در ميخانه شد * در صف دردى كشان دردى كش مردانه شد
ضمان : قبول كردن ، پذيرفتن ، برعهده گرفتن ، ملتزم شدن به اينكه هرگاه كسى به عهد خود وفا نكرد از عهدهء خسارت برآيد .
طالب : خواستار و جوينده ؛ در اصطلاح ، جويندهء راه عبوديت را گويند و محمدت كمال را گويند نه از روى دوستى . عطار گويد :
طالب آن باشد كه جانش هر نفس * تشنهتر باشد و ليكن بىسبب
نىسبب نىعلتش باشد پديد * نه بود از خود نه از غيرش نسب
طريد : رانده شده ، نفى كرده ، تبعيد شده . كلامى كه شنونده از استماع آن هيبتى در دل گيرد .
طريقت : سير خاص كه مخصوص سالكان راه حق است ، مانند ترك دنيا و دوام ذكر و توجه به مبدأ و تبتل و انزوا و دوام طهارت و وضو و صدق و اخلاص و غير آن ( شرح گلشن راز ) .
شريعت احكام ظاهر است و به منزلت پوست است و طريقت لب او ؛ طريقت رفتن از حادث به قديم است ، كه بعد از آنكه از مقام فنا به مرتبت بقا رسيد گويند از راه طريقت به حقيقت رسيده است . حافظ گويد :
دوش از مسجد سوى ميخانه آمد پير ما * چيست ياران طريقت بعد از اين تدبير ما
در خرابات طريقت ما بهم منزل شويم * كاين چنين رفتهست در عهد ازل تقدير ما
طلب : خواستن چيزى بعد از وجود آن چيز است ، و بايد نمونهاى از آن موجود باشد . در اصطلاح ، جستجو كردن مراد است و مطلوب ؛ و مطلوب در وجود طالب هست كه مىخواهد تمام مطلوب را بيابد و تمام مطلوب را هم بايد در وجود خود بطلبد و اگر از خارج بطلبد نيابد .